Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygnatura akt I SA/Wr 957/07) odmówił E. K. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności E. K. jako członka zarządu S.P T. we W. za zaległości podatkowe spółdzielni w podatku dochodowym od osób fizycznych za kwiecień 2004 r. wraz z odsetkami za zwłokę.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca, domagając się wstrzymania zaskarżonej decyzji, podniosła okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów, skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Sąd dodaje, iż zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.p.s.a. W szczególności skarżąca w żaden sposób nie odniosła się do potencjalnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w majątku zobowiązanej. Z tych względów, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, albowiem zaniechanie przez podatnika uprawdopodobnienia jakichkolwiek przesłanek uwzględnienia tego wniosku, uniemożliwiało jego merytoryczną ocenę.
W zażaleniu na postanowienie skarżąca wnosi o ponowne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podnosi, że jedynym źródłem jej utrzymania jest świadczenie przedemerytalne w kwocie 976,19 zł, nie posiada żadnego majątku o znacznej wartości. Dodaje, że ze świadczenia przedemerytalnego jak również z renty męża (w wysokości 841,18 zł) utrzymują gospodarstwo domowe a także córkę będącą na piątym roku studiów Akademii Medycznej. Skarżąca twierdzi, że w przypadku wszczęcia wobec niej postępowania egzekucyjnego jej córka zmuszona będzie podjąć pracę, co będzie kolidowało z jej nauką a tym samym przyczyni się do pogorszenia jej wyników.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uznanie.
Na wstępie należy podnieść, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 u.p.p.s.a, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Słusznie zauważyła strona w zażaleniu, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności.
Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Podkreślenia wymaga, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały określone przy użyciu zwrotów nieostrych. Uzasadnienie zaś wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej zmierzającymi do wykazania istnienia przesłanek. Wniosek nieuzasadniony w ten sposób uniemożliwia Sądowi dokonania jego merytorycznej oceny.
Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydając w dniu 20 sierpnia 2007 r. zaskarżone postanowienie słusznie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem we wniosku strona nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji przez co Sąd pierwszej instancji nie mógł zająć stanowiska odnośnie zasadności wniosku.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, iż dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z przepisami prawa, tutejszy Sąd wprawdzie ma na uwadze pogorszenie się sytuacji finansowej skarżącej, ale w szczególności ocenia prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w kontekście materiału dowodowego, który ów Sąd miał do dyspozycji w momencie orzekania. Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż strona może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wykazując okoliczności bądź też załączając dokumenty umożliwiające Sądowi pierwszej instancji ponowne rozważenie możliwości wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z dyspozycją art. 61 § 4 u.p.p.s.a.
W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego - na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji.