Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1941/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę J. Z. (dalej jako "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2018 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w dniu 16 września 2019 r. złożył za pośrednictwem Dyrektora skargę na decyzję tego organu z dnia 28 czerwca 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na powyższe rozstrzygnięcie pismem z dnia 10 grudnia 2019 r. strona złożyła zażalenie.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie strony na postanowienie z dnia 28 listopada 2019 r. Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone zażaleniem z dnia 12 lutego 2020 r. złożonym przez uczestniczkę postępowania B. Z. oraz zażaleniem skarżącego z dnia 21 lutego 2020 r. Postanowienie to jest prawomocne, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 14 stycznia 2022 r., wydanymi w sprawach o sygn. akt II FZ 164/21 i II FZ 165/21 oddalił zażalenia skarżącego i uczestniczki postępowania.
W uzasadnieniu sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 28 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Decyzja Dyrektora została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 lipca 2018 r. Następnie w dniu 16 września 2019 r. pełnomocnik skarżącego nadał w placówce pocztowej paczkę ze skargą na powyższą decyzję.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym odrzuceniu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia lub gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 28 czerwca 2018 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 lipca 2018 r. Termin do złożenia skargi na ww. rozstrzygnięcie upłynął w dniu 16 sierpnia 2018 r. Tymczasem pełnomocnik skarżącego nadał przesyłkę zawierającą skargę w dniu 16 września 2019 r. co uczynił z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z dnia 14 stycznia 2022 r., sygn. akt II FZ 164/21 i II FZ 165/21 oddalił zażalenie skarżącego wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 stycznia 2020 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie tego Sądu o odmowie przywrócenia terminu (postanowienie z dnia 28 listopada 2019 r.).
Opisane okoliczności jednoznacznie wskazują, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest prawidłowe i nie narusza prawa. Nadmienić należy, że użyte w art. 58 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "odrzuca" oznacza, że w wymienionych w powołanym przepisie przypadkach, w tym w sytuacji wniesienia skargi po upływie terminu do jej wniesienia, odrzucenie skargi jest obligatoryjne, dlatego też sąd pierwszej instancji był zobowiązany do wydania postanowienia o takiej treści.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.