Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2015 r., I SA/Gd 316/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił A. W.(zwanej dalej skarżącą) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze zawarto wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków". Oprócz jednego zdania wniosku skarżąca nie umotywowała go, nie przedstawiła również dokumentów źródłowych.
- 2. Postanowieniem z dnia 21 maja 2015 r., I SA/Gd 316/15, sąd pierwszej instancji przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata, o którego wnosiła.
- 3. Skarżąca, korzystając z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji w zakresie wstrzymania wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy i dlatego podlega uwzględnieniu.
4. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205; postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por.: postanowienia NSA: z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13; z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10).
Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów. Zarówno tych bezpośrednio przedstawionych przez składającego wniosek, jak i tych, które wynikają z akt sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., II OZ 155/05).
Z akt sprawy wynika, że skarżąca posiada udział (24/384) w nieruchomości przeznaczonej do rozbiórki. Nieruchomość ma 130 lat, pozostawała pod zarządem komunalnym. Stan nieruchomości zagraża zdrowiu i życiu osób tam mieszkających. Zajęte przez lokatorów pomieszczenia wymagają kapitalnego remontu. Nieruchomość ze względu na wiek objęta jest ochroną konserwatorską. Wysokość emerytury skarżącej to 962 zł, na utrzymaniu ma studiującą w trybie dziennym córkę. Skarżąca na remont nieruchomości zaciągnęła kredyt w wysokości ponad 99.000 zł. Ma jeszcze kredyt w wysokości ponad 21.000 zł oraz trzeci kredyt, w wysokości 1780 zł. Przedmiotem uczynionej na rzecz skarżącej darowizny był "udział w nieruchomości (budynek powstały przed 1900 rokiem), na którą składają się zadłużone lokale, uprzednio w gestii gospod. komunalnej (zadłużenie lokali wynosi 46.850,92 zł)". Skarżąca przedstawiła listę zadłużenia lokali. Wobec niektórych lokatorów umorzono egzekucję wobec braku środków.
Skarżąca przedstawiła zaświadczenie (karta 46), z którego wynika, że jest osobą niepełnosprawną ruchowo. Trudno wymagać zatem, by podjęła dodatkową pracę.
Wykonanie zaskarżonej decyzji może uszczuplić i tak skromne zasoby skarżącej. Należy również pamiętać, że skarżąca utrzymuje nie tylko siebie, ale również swoją studiującą córkę. Środki, niezbędne na uiszczenie należności skarżąca musiałaby zdobyć poprzez zaciągnięcie kolejnego kredytu. Sąd rozpatrując niniejszy wniosek nie przesądza o zasadności skargi. Kwotę podatku należną od skarżącej organ – w razie takiej potrzeby - będzie mógł wyegzekwować.
Wskazując na powyższe okoliczności i argumentację Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 61 § 3 i 5 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.