Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 437/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej jako: "WSA") działając na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) określanej dalej: "p.p.s.a", odrzucił wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również jako: "skarżąca") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2012 r. WSA oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 23 stycznia 2012 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 09 listopada 2012 r. W dniu 21 grudnia 2012 r. (data stempla na przesyłce pocztowej) pełnomocnik skarżącej wniósł na wskazane orzeczenie skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, ze w dniu 6 grudnia 2012 r. doznał urazu w wypadku komunikacyjnym, którego następstwa ujawniały się stopniowo i ostatecznie skutkowały niezdolnością do pracy w dniach od 10 grudnia 2012 r. do dnia 14 grudnia 2012 r. Na dowód pełnomocnik przedłożył poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 11 grudnia 2012 r., w którym podano, że A. M. (pełnomocnik strony) nie może stawić się w dniu 10 grudnia 2012 r. na wezwanie Sądu. Punkt czwarty zaświadczenia zawierał treść: "Informacja o przewidywanym terminie zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie 14 grudnia 2012 r.". Postanowieniem z 7 stycznia 2013 r. WSA odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wskazując jednocześnie, że przesłanką merytoryczną przywrócenia terminu jest brak zawinienia strony przy jego uchybieniu. WSA stwierdził, że chodzi tu o zachowanie należytej staranności w prowadzeniu sprawy, charakteryzującej osobę dbającą o własne interesy.
W przypadku działania przez pełnomocnika, przesłanki przywrócenia terminu odnoszą się do jego zachowania. Mając powyższe na uwadze, WSA stwierdził, że pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej w sposób niezawiniony, o czym świadczy treść zaświadczenia lekarskiego. Nie została jednak spełniona kolejna z obligatoryjnych przesłanek przywrócenia terminu, tj. nie dochowano 7-dniowego terminu liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminowi – dla dopełnienia czynności (w niniejszej sprawie – wniesienia skargi kasacyjnej). Pełnomocnikowi skarżącej odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono w dniu 09 listopada 2012 r., a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 09 grudnia 2012 r. (niedziela). Z uwagi na to, że ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przypadał na niedzielę, termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 10 grudnia 2012 r., tj. w następnym dniu po dniu wolnym od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.).
Z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego wynika natomiast, że pełnomocnik był zdolny do wykonywania czynności zawodowych już w dniu 14 grudnia 2012 r. W zaświadczeniu wskazana data jest oznaczona jako dzień, w którym A. M., według przewidywań lekarza, będzie już zdolna do stawienia się na wezwanie Sądu. Siedmiodniowy termin zapoczątkowany w dniu 14 grudnia 2012 r., upłynął w dniu 20 grudnia 2012 r. (czwartek). Nadając skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia w urzędzie pocztowym w dniu 21 grudnia 2012 r., pełnomocnik strony nie dochował terminu do złożenia takiego wniosku.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, WSA na podstawie art. 88 p.p.s.a., odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając WSA niewyjaśnienie istoty sprawy, nadmieniła, że WSA błędnie przyjął datę ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wobec sposobu sformułowania zażalenia, należy zacząć od wskazania na kasacyjny charakter postępowania zażaleniowego. Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji.
Wobec powyższego zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zatem ocena, czy WSA prawidłowo stwierdził, że złożony przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu był spóźniony i w konsekwencji – czy zgodnie z prawem WSA odrzucił ten wniosek. Dla dokonania tej oceny bez znaczenia są wskazywane w zażaleniu powody złożenia wspomnianego wniosku po upływie 7-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., bowiem przedmiotem kontroli instancyjnej nie jest postanowienie dotyczące przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym miejscu podnieść należy, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi.
Natomiast spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 zd. 1 p.p.s.a.). Zasadnicze znaczenie dla oceny terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma więc ustalenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, przy czym to skarżąca zobowiązana jest wskazać, co stanowiło przeszkodę dla terminowego dokonania czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie WSA trafnie przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z uchybieniem terminu, przyjmując, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie z wnioskiem był dzień 20 grudnia 2012 r. Przyczyna uchybienia terminu ustała bowiem w dniu 14 grudnia 2012 r. (data z orzeczenia lekarskiego stanowiąca termin zdolności do stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie pełnomocnika), co obligowało WSA do przyjęcia, że ostatnim dniem terminu był dzień 20 grudnia 2012 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, jak to trafnie przyjął WSA, powinien być liczony od daty 14 grudnia 2012 r. Skarżąca wniosła wniosek w dniu 21 grudnia 2012 r., a więc z uchybieniem terminu.
W takiej sytuacji WSA miał obowiązek zastosowania art. 88 zdanie pierwsze p.p.s.a., to jest odrzucenia spóźnionego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. WSA stosował prawidłowo przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które - korzystając z domniemania konstytucyjności - gwarantują uprawnienia strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zgodnie ze standardami państwa prawnego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia