Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 909/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 23 marca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że referendarz sądowy WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W wyniku rozpoznania sprzeciwu strony, WSA w Poznaniu postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2016 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2016 r. Pismem z dnia 24 sierpnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie Sądu. Uwzględniając okoliczności sprawy Sąd stwierdził, że wniesiony środek odwoławczy stanowi de facto zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 16 sierpnia 2016 r., a nie sprzeciw.
Następnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że zażalenie zostało wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje środek zaskarżenia i postanowieniem z dnia 14 września 2016 r. odrzucił je jako niedopuszczalne.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jako niezasadne podlega oddaleniu.
Obowiązujące od 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako P.p.s.a.) w istotny sposób zmieniało tryb postępowania w sprawach dotyczących prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 P.p.s.a., stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 P.p.s.a., gdyż w art. 260 § 2 P.p.s.a. ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie skarżący nadał skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej 26 kwietnia 2016 r. Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte z chwilą wniesienia skargi, a więc w dniu 26 kwietnia 2016 r. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) do rozpoznania sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej.
W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł jako sąd drugiej instancji i słusznie przyjął, że zażalenie skarżącego na postanowienie tego Sądu z 14 września 2016 r. jest niedopuszczalne i orzekł o jego odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie oddalił.