Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 1057/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną W.R. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 sierpnia 2006 r. (odrzucające skargę strony).
Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej skarżący sporządził osobiście (mimo otrzymanego wraz z tym orzeczeniem pouczenia o tym, że zażalenie na postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym).
Mając powyższe na uwadze Sąd wojewódzki przypomniał, że stosownie do art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153 poz 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie na postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata, radcę prawnego lub także jeden z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.
Zażalenie na w/w postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone osobiście przez skarżącego - który nie zalicza się do kręgu osób wymienionych w w/w przepisach - w związku z czym jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., o czym Sąd wojewódzki postanowił w dniu 30 stycznia 2007 r. Zgodnie bowiem z w/w przepisami, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W zażaleniu na ostatnio wymienione postanowienie skarżący wskazał na swoją trudną sytuację materialną i podniósł, że nie jest w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań względem Skarbu Państwa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Poprawność zaskarżonego obecnie postanowienia (z dnia 30 stycznia 2007 r.) nie budzi wątpliwości w świetle jednoznacznego brzmienia przytoczonego wyżej art. 194 § 4 p.p.s.a. Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną objęte jest - podobnie jak sama skarga kasacyjna - tzw. przymusem adwokackim. Oznacza to, że brak sporządzenia takiego zażalenia przez osobę do tego uprawnioną na mocy art. 194 § 4 p.p.s.a. (którą nie jest skarżący) wyklucza możliwość jego merytorycznego rozpatrzenia. Jest ono w takiej sytuacji niedopuszczalne i podlega odrzuceniu przez sąd wojewódzki na mocy powołanych wyżej art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Okoliczności wskazywane przez stronę w zażaleniu (skomplikowana sytuacja finansowa) nie mają wpływu na zasadność zaskarżonego postanowienia. Ostatnio wymienione przepisy formułują normę prawną o charakterze bezwzględnie wiążącym. Sąd wojewódzki (a w przypadku określonym w art. 180 p.p.s.a. także Naczelny Sąd Administracyjny) ma obowiązek odrzucić środek odwoławczy w razie stwierdzenia jego niedopuszczalności - jak to miało miejsce w przedmiotowym przypadku - niezależnie od przyczyn tego stanu rzeczy. Fakty powoływane przez skarżącego mogą natomiast uzasadniać przyznanie mu prawa pomocy (art. 246 § 1 p.p.s.a.), co też - jak wynika z akt sprawy - uczyniono (por. karta nr 63 akt sądowych).
Podstawę prawną niniejszego orzeczenia stanowiły art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.