Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt I SA/Po 592/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił W. L. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 29 grudnia 2006 r., nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r.
Wnioskodawca wskazał, że jest w bardzo trudnej sytuacji i nie ma żadnych możliwości spłaty kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Poza tym do dnia 3 lutego 2007 r. jest zatrudniony w wymiarze pół etatu, a jego wynagrodzenie (w kwocie 960 zł brutto) było zajęte przez komornika sądowego do kwoty 58,31 zł. Podniósł ponadto, że spłaca podatek dochodowy od osób fizycznych, rozłożony na raty w kwocie 211, 90 zł (miesięcznie) oraz utrzymuje się dzięki pomocy najbliższej rodziny, nie ma żadnego majątku, a w dniu 5 grudnia 2006 r. urodziło mu się dziecko. Zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji nie jest możliwe i spowoduje jedynie narastanie po jego stronie zadłużenia.
W motywach orzeczenia Sąd I instancji skonstatował, że skarżący nie przedstawił okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).
Powyższe rozstrzygnięcie stało się przedmiotem zażalenia, w którym zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcie, że w niniejszym przypadku nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; formułując przy tym wniosek o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W zażaleniu skarżący wywodził i argumentował, że ustalając stan faktyczny sprawy należało wziąć pod uwagę okoliczności, w których miała powstać zaległość podatkowa określona w zaskarżonych decyzjach, a także fakt (zdaniem strony) został oszukany przez byłego wspólnika. Skarżący zarzucił, że Sąd ograniczył się jedynie do analizy sytuacji materialnej opierając się na danych wskazanych w oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym, nie odnosząc się jednak w swych ustaleniach do wysokości dochodów jakie uzyskuje skarżący i jego żona. Podkreślił także, że w toku egzekucji administracyjnej zaskarżonych decyzji zostały zajęte przedmioty podstawowego wyposażenia mieszkania (lodówka i pralka).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których istnienie musi wykazać wnioskodawca.
W rozpatrywanej sprawie stwierdzić należy, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został wystarczająco uzasadniony z punktu widzenia wskazanych przesłanek ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie przedstawił, bowiem w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia twierdzenie skarżącego, iż wykonanie decyzji prowadzić będzie do narastania zadłużenia, ani wskazywanie na zajęcie w toku prowadzonej egzekucji sprzętów domowych (pralki, lodówki). Wywody te w żaden sposób nie stanowią uzasadnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć zarówno szkodę majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, które wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiłaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze, Warszawa 2005).
Zaznaczyć należy, że Sądy administracyjne co do zasady nie prowadzą postępowania dowodowego, w tym także we wpadkowych postępowaniach wywoływanych wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji zgodnie z prawem nie dokonywał, więc (własnych) ustaleń faktycznych w obszarze roszczenia procesowego strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i zgodnie z prawem ocenił i rozpoznał wniosek złożony przez skarżącego w powyższym przedmiocie.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Sąd I instancji, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.