Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 209/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie A. W. na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2016 r. wydane w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącemu prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej zwana: "ustawa zmieniająca"), która zasadniczo zmieniła zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowienia referendarza. W sprawach wszczętych od tego dnia wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od orzeczenia referendarza - orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co jednoznacznie wynika z treści art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwana: "p.p.s.a."), zmienionego na skutek wspomnianej wyżej nowelizacji. WSA w Lublinie podkreślił, że postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu nie należy do katalogu postanowień objętych wyżej wymienioną regulacją, a tym samym jest ono niezaskarżalne.
Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł zażalenie w którym wniósł o uchylenie postanowienia i zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu podniósł, że orzeczenie Sądu I instancji oznacza zamknięcie drogi do obrony jego praw. W ocenie Skarżącego nadanie biegu zażalenia wypełniałoby wymogi sprawiedliwości społecznej. Jednocześnie orzeczenie WSA w Lublinie godzi w godność Skarżącego oraz jest sprzeczne z zasadą sprawiedliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie nowelizacja p.p.s.a., mocą której został zmieniony m. in. art. 260 p.p.s.a. Na podstawie art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, art. 260 p.p.s.a. otrzymał w § 1 następujące brzmienie: "Rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy". W § 2 przyjęto natomiast, że "W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność.
Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" a w § 3, że "Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym". Postępowanie zostaje wszczęte z dniem złożenia skargi. W niniejszej sprawie skargę wniesiono w dniu 19 lutego 2016 r., a więc w dacie obowiązywania zmian wynikających z ustawy zmieniającej. W rezultacie zastosowanie miał art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, z którego wynika obecnie, że Sąd I instancji rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc Sąd I instancji, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako Sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to od wydanego przez ten Sąd postanowienia, na podstawie art. 260 p.p.s.a., nie służy już środek zaskarżenia. Prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcie nie wynika w tym przypadku także z przepisu szczególnego.
Wobec powyższego, skoro od postanowienia WSA w Lublinie z dnia 23 czerwca 2016 r. nie przysługiwał środek odwoławczy, zażalenie z dnia 8 lipca 2016 r. jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu, co prawidłowo zostało stwierdzone przez Sąd I instancji w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2016 r.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.