Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2013 r. Przewodniczący Wydziału Pierwszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ustalił R.E. wpis w kwocie 400,- zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, że podstawą ustalenia wpisu powinien być § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie RM).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. W przypadku skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne, na stronie wnoszącej ciąży obowiązek uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a.). Wpis może być stosunkowy albo stały. Zgodnie z art. 231 P.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały.
Mając na uwadze powyższe, nie można zgodzić ze skarżącym, który twierdzi w zażaleniu, że podstawą ustalenia wpisu w rozpoznawanej sprawie powinien być § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM. Rozstrzygnięcie, które poddano kontroli sądu administracyjnego miało formę decyzji, a nie postanowienia, a jak wyraźnie wskazano w przepisie, którego zastosowania domaga się skarżący, dotyczy on skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym. Podstawą rozróżnienia rozstrzygnięć organów podatkowych na decyzje i postanowienia są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012, poz. 749 ze zm., dalej: O.p.). W art. 207 tej ustawy wskazano, że organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej (§1). Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji(§2).
Z kolei, zgodnie z art. 216. § 2 O.p., postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Co do zasady, decyzja dotyczy zatem zagadnień merytorycznych (przede wszystkim praw i obowiązków podatników ustalanych w postępowaniu podatkowym), postanowienie zaś odnosi się do kwestii proceduralnych. W niniejszej sprawie podatnik kwestionuje legalność wymiaru podatku, którego wysokość ustalono w decyzjach wydanych przez organy podatkowe. W tym wypadku nie budzi wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna określona w decyzji podatkowej, a skarga powinna zostać opłacona wpisem stosunkowym.
Odrębnym zagadnieniem jest wysokość wpisu stosunkowego, jaką należało ustalić w niniejszej sprawie. W sytuacjach, gdy w sprawie da się wyodrębnić przedmiot zaskarżenia, skarżący ma obowiązek podać jego wartość w skardze (por. art. 215 § 1 P.p.s.a.). Jeśli nie dopełni tego obowiązku, pismo dotknięte jest brakiem, który należy uzupełnić – na wezwanie przewodniczącego – stosownie do art. 49 P.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie zarówno skarżący, jak i Przewodniczący Wydziału uchybili swoim obowiązkom we wskazanym powyżej zakresie – podatnik w skardze nie określił wartości przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący Wydziału natomiast nie wezwał skarżącego do uzupełnienia pisma, przyjmując, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest równa całej kwocie wymierzonego podatku.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Przewodniczący Wydziału powinien rozważyć, czy przedmiotem zaskarżenia jest cała kwota podatku określona zaskarżoną decyzją, czy tylko ta jej część, którą kwestionuje podatnik. Kwestia ta budziła wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, do czasu rozstrzygnięcia jej uchwałą 7 sędziów NSA, sygn. akt I FPS 7/07. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze.
O ile w rozpoznawanej sprawie ze skargi nie wynika jaka jest wartość przedmiotu zaskarżenia, to w zażaleniu na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, skarżący wyraźnie twierdzi, że kwestionuje jedynie "podwyżkę" podatku od nieruchomości o kwotę 1484,- zł, a nie jego wymiar w ogóle. Mając na uwadze treść przywołanej powyżej uchwały należało przyjąć, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w sprawie 1483,- zł i to ta kwota powinna być podstawą obliczenia wysokości wpisu stosunkowego. W konsekwencji, w sprawie znajdował zastosowanie § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i § 2 oraz art. 198 P.p.s.a.