Uzasadnienie
We wniosku z dnia 10 lutego 2011 r. A. R. wystąpiła o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 693/10. W ocenie wnioskodawczyni, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł problemu istniejącego w niniejszej sprawie i wysnuł nieprawidłowe wnioski.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Z treści art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) wynika, że sąd, który wydał postanowienie, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Wskazać należy, że konieczność dokonania wykładni postanowienia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, s. 581; post. NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, Lex nr 75533). Wykładnia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących nie tylko treści postanowienia, ale także zakresu powagi rzeczy osądzonej, a przede wszystkim skutków, jakie to postanowienie ma wywołać. Postępowanie to jednak nie dopuszcza żądania usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia.
Nie mieści się również w ramach wykładni, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach.
W tym wypadku wskazać należy, że żądanie wnioskodawczyni, będącej niezadowoloną z rozstrzygnięcia Sądu, wykracza poza wykładnię postanowienia sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawczyni. Wykładnia ta również nie może opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym czy faktycznym. Przyjąć zatem należy, że nie może ona prowadzić, ani do zmiany merytorycznej samego rozstrzygnięcia, ani też powodów takiego rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 10 lipca 2008 r., I OZ 465/08, niepubl., z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, niepubl., z dnia 5 kwietnia 2005 r. (OZ 1226/04, niepubl.).
Ponadto w istocie strona we wniosku o wykładnię polemizuje z twierdzeniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartymi w uzasadnieniu postanowienia, na które złożyła zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, że pod opieką strony skarżącej pozostaje córka czy że korzysta ona z pomocy rodziny. Nie oceniał powodów, z jakich strona uchybiła terminowi, stwierdzając jedynie, że w czasie, gdy wniosek został złożony o przywrócenie terminu był on niedopuszczalny, a więc nie podlegał merytorycznej ocenie.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka polemika z orzeczeniem, jak i żądanie jego uzupełniania bądź zmiany w drodze ustalania dodatkowych faktów jest niedopuszczalna na drodze wniosku o wykładnię postanowienia.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił dokonania wykładni postanowienia.