Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 18 lutego 2010 r. zastępca przewodniczącego wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał A. R. do uiszczenie wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 lipca 2009 r. nr [...] w kwocie 500 zł.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
W zażaleniu z dnia 14 marca 2010 r. skarżąca wniosła o uchylenie w całości tego zarządzenia i zwolnienie ze wszystkich kosztów sądowych, w tym z uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Zdaniem skarżącej, zaskarżone zarządzenie jest dla niej krzywdzące.
Postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, tzn.: zwolnił skarżącą od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącej adwokata.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Na podstawie art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie zwolnienia skarżącej od podatku od spadków i darowizn.
Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis sądowy. Pismem takim jest m.in. skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Gdy pismo nie jest opłacone, przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę do uiszczenia opłaty sądowej, wskazując jej wysokość, termin uiszczenia i skutki niezachowania terminu (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Wpis sądowy pobierany od skargi na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie zwolnienia od podatku od spadków i darowizn jest wpisem stałym (art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 powołanego rozporządzenia).
Skarżąca nie opłaciła skargi. Jednocześnie prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 6 stycznia 2010 r. odmówiono stronie przyznania prawa pomocy, nie zachodziły też inne przesłanki zwolnienia od kosztów sądowych, wynikające z art. 239 p.p.s.a. Sprawa nie dotyczyła bowiem pomocy społecznej, statusu bezrobotnego, zasiłków i innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, chorób zawodowych, świadczeń rehabilitacyjnych, stosunków pracy i służbowych, ubezpieczeń społecznych, powszechnego obowiązku obrony (art. 239 pkt 1 p.p.s.a.). Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w zaskarżonym zarządzeniu prawidłowo zatem wezwał skarżącą do wniesienia wpisu, oznaczył kwotę, jaka powinna zostać uiszczona, termin, w którym opłata ma być uiszczona oraz wyraźnie określił skutek nieuiszczenia opłaty sądowej w zakreślonym w zarządzeniu 7 – dniowym terminie. Zarządzenie to w pełni odpowiada prawu.
Trudna sytuacja majątkowa skarżącej, na którą wskazuje ona w zażaleniu, nie ma żadnego znaczenia przy ustalaniu wysokości wpisu sądowego. Dlatego też argumenty podniesione przez nią w zażaleniu i dotyczące braku środków na opłaty sądowe nie mogą w żadnym wypadku spowodować uchylenia ani zmiany zaskarżonego zarządzenia. Zostały one natomiast uwzględnione przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy. Przyznanie tego prawa oznacza, że strona nie jest obecnie obowiązana do uiszczenia wpisu wynikającego z zaskarżonego zarządzenia, brak opłaty nie będzie też skutkował odrzuceniem skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.