Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 września 2016 r., sygn. akt I SA/Po 364/16, mocą którego odrzucono zażalenie L. K. (dalej: skarżący) na postanowienie tego Sądu z 6 lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Referendarza Sądowego tego Sądu z 13 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że Starszy Referendarz Sądowy postanowieniem z 13 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Po 419/16 (powinno być: I SA/Po 364/16; przyp. NSA), oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast WSA w Poznaniu, w wyniku rozpoznania sprzeciwu skarżącego, postanowieniem z 6 lipca 2016 r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Odpis tego postanowienia, bez pouczenia o prawie jego zaskarżenia, doręczono pełnomocnikowi skarżącego 19 lipca 2016 r.
Pismem z 25 lipca 2016 r. skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że zażalenie podlega odrzuceniu. Wskazał, że w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) nie przewidziano możliwości wniesienia zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 p.p.s.a., również ten przepis nie przewiduje takiego środka zaskarżenia.
Sąd wskazał, że w tej sprawie znajdzie zastosowanie art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658).
Przepis ten przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stanowił, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Jednak w obecnym stanie prawnym na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do NSA.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik w imieniu skarżącego stwierdził, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., a więc od postanowienia WSA przysługiwało skarżącemu zażalenie do NSA. Pełnomocnik stwierdził, że postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte z dniem złożenia skargi w organie podatkowym, co w tej sprawie miało miejsce 11 lutego 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.
Jak wynika z akt sprawy, skarga od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 8 stycznia 2016 r. została rzeczywiście wniesiona 11 lutego, ale 2016 roku. Skoro zaskarżona decyzja została wydana w 2016 r., to bez wątpienia skarga na tę decyzję musiała zostać wniesiona właśnie w 2016 r. Potwierdza to również stempel znajdujący się na kopercie (11.
02. 2016), w której doręczono przedmiotową skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Nie sposób więc zgodzić się z argumentacją pełnomocnika, zgodnie z którą postępowanie w tej sprawie wszczęto przed 15 sierpnia 2015 r.
Skoro postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane 11 lutego 2016 r., to prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że ani art. 260 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., nie przewidują możliwości wniesienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenia od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.