Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w sprawie o sygn. akt I SA/Op 62/13, odrzucił sprzeciw K. K. – nazywanego dalej "Skarżącym", od postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2013 r. odrzucającego wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z uzasadnienia postanowienia sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika, że Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął w dniu 1 lutego 2013 r. Natomiast w dniu 8 lutego 2013 r. matka Skarżącego, działająca jako jego pełnomocnik, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z treści wniosku wynikało jednakże, że pełnomocnik Skarżącego wystąpiła o przyznanie prawa pomocy we własnym imieniu, a nie w imieniu swojego mocodawcy. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2013 r. sąd odrzucił skargę z uwagi na nie uzupełnienie jej braków formalnych w terminie, a postanowieniem referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2013 r. odrzucono wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Sąd wyjaśnił przy tym, że wniosek ten został złożony po upływie terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu sądowego. Wymienionym na wstępie postanowieniem sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 25 lutego 2013 r., ponieważ zostało ono wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Postanowienie z dnia 25 lutego 2013 r. zostało bowiem doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 5 marca 2013 r., tymczasem sprzeciw wniesiono w dniu 13 marca 2013 r. – dzień po upływie siedmiodniowego terminu, o którym jest mowa w przywołanym powyższej przepisie. Stąd też, mając na uwadze art. 259 § 2 P.p.s.a. sąd pierwszej instancji sprzeciw odrzucił.
Pismem z dnia 15 kwietnia pełnomocnik Skarżącego wniosła zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji. W jej ocenie, niedochowanie terminu wynikało z "zarzucenie" Skarżącego przez sąd pismami z żądaniem udzielenia odpowiedzi w ciągu siedmiu dni, podczas gdy organy podatkowe odpowiedzi takich udzielały przez dwa lata. Pełnomocni powołała się ponadto na zasady słuszności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 259 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik Skarżącego miał siedem dni od dnia doręczenia postanowienia na wniesienie sprzeciwu. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności bezspornym jest, że terminu tego nie dochowano. Sprzeciw wniesiono bowiem w dniu 13 marca 2013 r., podczas gdy termin do jego wniesienia upłynął w dniu 12 marca 2013 r. Ani zasady słuszności, ani opieszałość organów, na które powołuje się pełnomocnik Skarżącego, nie zmieniają tego faktu. Trafnie zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji, mając na względzie art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw ten odrzucił, jako spóźniony.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.