Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 360/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA"), pozostawił bez rozpoznania wniosek H. N. – S. (dalej: "Skarżąca") o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Sądu. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "p.p.s.a").
Z uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia WSA wynika, że postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. WSA odrzucił skargę Skarżącej na postanowienie Samorządowego kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 października 2015 r., z uwagi na jej wniesienie do WSA po upływie przewidzianego terminu. W dalszej kolejności w dniu 14 czerwca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na wskazane powyżej orzeczenie WSA. W dniu 4 lipca 2016 r. wpłynęło do WSA pismo Skarżącej stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Zarządzeniem z dnia 7 lipca 2016 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku, poprzez złożenie siedmiu odpisów wniosku o przywrócenie terminu wraz z załącznikami, celem doręczenia uczestnikom postępowania. W wezwaniu zawarto pouczenie o konieczności uzupełnienia braku formalnego pisma w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, skutecznie doręczona została Skarżącej w dniu 19 lipca 2016 r. Termin do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, upłynął zatem w dniu 26 lipca 2016 r. W zakreślonym terminie Skarżąca nadesłała pismo procesowe, do którego dołączyła odpisy wniosku o przywrócenie terminu, jednakże w ilości trzech sztuk, zamiast żądanych przez WSA siedmiu.
W uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia WSA stwierdził, że z uwagi na fakt, iż niewłaściwie uzupełniono brak formalny wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., należało pozostawić przedmiotowy wniosek Skarżącej bez rozpoznania.
W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w dniu 26 lipca 2016 r. przesłała do WSA żądane odpisy wniosku z dnia 29 czerwca 2016 r. o przywrócenie terminu wraz z załącznikami w ilości trzech egzemplarzy z uwagi na fakt, iż zmniejszyła się w międzyczasie liczba uczestników postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie jest niezasadne i w związku z tym podlega oddaleniu.
Przystępując do rozpoznania sprawy, należy zacząć od wskazania na kasacyjny charakter postępowania zażaleniowego. Przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co do zasady, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada, czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów obowiązującego prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu zażaleniowym nie jest więc istota sprawy wpadkowej, a jedynie ocena legalności postępowania przed sądem pierwszej instancji. Na wstępie wskazać należy, że pismo strony powinno spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący art. 46 p.p.s.a. Oprócz wymagań przewidzianych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, art. 47 § 1 p.p.s.a. ustanawia wymogi odnoszące się do odpisów pisma i załączników do niego.
Stosownie bowiem do treści tego przepisu, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę pozostawienia pisma bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych stanowi natomiast art. 49 § 2 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że na równi z wymogami pisma, o których mowa w art. 46 p.p.s.a., należy traktować wymogi określone w art. 47 p.p.s.a., czyli obowiązek polegający na dołączeniu odpisów, który obciąża składającego pismo.
W niniejszej sprawie Skarżąca została wezwana do nadesłania siedmiu odpisów wniosku o przywrócenie terminu wraz z załącznikami, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, jednak przesyłając jedynie trzy odpisy wniosku, nie uczyniła temu w pełni zadość.
Bez wątpienia nienadesłanie odpisów wniosku stanowi istotny brak, który uzasadniał wezwanie Skarżącej, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., do jego uzupełnienia. Skoro Skarżąca nie uzupełniła we wskazanym terminie w całości powyższego braku, do czego została prawidłowo wezwana, to zasadnie WSA pozostawił bez rozpoznania jej wniosek.
Zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem. Skarżącej, stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. umożliwiono uzupełnienie braków wniosku, z czego jednak nie skorzystała, nadsyłając niewystarczającą ilość odpisów wniosku, o które była wzywana. W konsekwencji Skarżącą obarczają procesowe skutki zaniedbania, jakiego się dopuściła.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.