Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r., I SA/Lu 721/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną B. P. (zwana dalej: skarżącą, podatniczką) od wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2012 r., I SA/Lu 721/11, w sprawie ze skargi podatniczki na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że wyrokiem z dnia 27 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 października 2011 r. wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2012 r. do akt zostało złożone pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą adwokatowi A. G. do "występowania w sprawie I SA/Lu 721/11 z prawem substytucji"
Pismem z dnia 3 lutego 2012 r. skarżąca osobiście złożyła wniosek o sporządzenie uzasadnienia w sprawie niniejszej. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału z dnia 7 lutego 2012 r. została wezwana do wskazania adresu pełnomocnika. Wezwanie w zakreślonym terminie wykonała.
W dniu 10 kwietnia 2012 r. do sądu wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona i podpisana przez adwokata A. G. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi kasacyjnej, poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
W dniu 24 kwietnia 2012 r. do Sądu wpłynęło pełnomocnictwo następującej treści: "Ja B. P. udzielam pełnomocnictwa, adwokatowi A. G. z Kancelarii Adwokackiej w S. pełnomocnictwa, do występowania/przejrzenia akt sprawy z prawem udzielania dalszej substytucji"
3. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji wskazał, że złożone pełnomocnictwo jest nieprawidłowe. Z jego treści nie wynika, że pełnomocnik został umocowany do reprezentowania skarżącej w postępowaniu kasacyjnym w rozpoznawanej sprawie (czego dotyczyło wezwanie sądu). Dlatego też sąd uznał, że w zakreślonym terminie nie został usunięty brak formalny skargi kasacyjnej. W konsekwencji sąd odrzucił skargę kasacyjną.
4. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 39 p.p.s.a. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że złożone pełnomocnictwo zawierało umocowanie do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika. Było to bowiem pełnomocnictwo o charakterze ogólnym i nie wyłączało ze swojego zakresu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
5. Jak wynika z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Stosownie zaś do art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym przez "działanie przed sądem" rozumie się podejmowanie wszystkich czynności procesowych, a więc nie tylko, jak mogłoby sugerować to określenie, podejmowanych bezpośrednio przed obliczem sądu (podczas rozprawy lub posiedzenia jawnego).
Przepis art. 36 p.p.s.a. przewiduje w postępowaniu przed sądami administracyjnymi trzy rodzaje pełnomocnictw: ogólne - do prowadzenia wszelkich spraw toczących się z udziałem mocodawcy przed sądami administracyjnymi, do prowadzenia poszczególnych, konkretnych spraw wymienionych (opisanych) w treści pełnomocnictwa oraz do niektórych czynności w postępowaniu.
Dwa pierwsze z wymienionych w art. 36 p.p.s.a. pełnomocnictw - ogólne oraz do prowadzenia poszczególnych spraw - obejmują z mocy samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym także skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem, udzielenie dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach, cofnięcie skargi w całości lub w części, jeżeli te czynności nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie oraz odbioru kosztów postępowania (art. 39 p.p.s.a.). Przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi nie ograniczają swobody stron do zmiany zakresu tych pełnomocnictw w zakresie przedmiotowym (rozszerzenie lub ograniczenie) lub czasowym. Modyfikacja zakresu uprawnień wymaga jednak wyraźnego zaznaczenia w treści pełnomocnictwa.
Należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości, że pełnomocnictwo do reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie jest tożsame z pełnomocnictwem do występowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2010 r., I FZ 386/10, LEX nr 740831).
6. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie pełnomocnictwa, złożonego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, wskazuje, że było to pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36 pkt 2 p.p.s.a., tj. do prowadzenia poszczególnej sprawy. Upoważnia ono bowiem do "występowania w sprawie I SA/Lu 721/11". Pełnomocnictwo to zatem upoważnia do występowania przez pełnomocnika w imieniu podatniczki w postępowaniu tylko przed WSA. Nie stanowiło natomiast umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej od tego wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2008 r., I OSK 1486/07, LEX nr 575335). Wbrew zatem wywodom zażalenia nie można przyjąć by było to pełnomocnictwo ogólne o którym mowa w art. 39 pkt 1 p.p.s.a.
Treść złożonego do akt spraw pełnomocnictwa w żaden bowiem sposób nie wskazywała by pełnomocnik był umocowany do reprezentowania skarżącej w szerszym zakresie niż tylko w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Z pełnomocnictwa nie wynikało również umocowanie do reprezentowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym albo do sporządzenia skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik nawet pomimo wezwania do złożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu kasacyjnym, złożył taki sam dokument pełnomocnictwa, jaki znajdował się w aktach sprawy, tyle, że bez wskazania sygnatury akt, w której ma reprezentować stronę.
- 7. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.