Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt II FZ 704/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie M. S. (dalej: skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2017 r. (sygn. akt I SA/Lu 1007/16) w zakresie odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 3 stycznia 2018 r. (data wpływu) skarżący wniósł na wskazane powyżej postanowienie NSA zażalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.).
W konsekwencji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać za niedopuszczalne, co musiało skutkować jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.