Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 7 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę strony skarżącej na wskazane w sentencji zarządzenia rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach. Następnie, w piśmie z 12 grudnia 2018 r., skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku, a jednocześnie o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Postanowieniem z 5 marca 2019 r., l SA/GI 1440/14 starszy referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie.
Następnie wyrokiem z 17 grudnia 2021 r., Il FSK 820/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną złożoną przez pełnomocnika skarżącej. Po zwrocie akt sądowych Przewodniczący Wydziału l na mocy zarządzenia z 9 marca 2022 r. wezwał skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej przymusowego ściągnięcia. Na powyższe zarządzenie strona skarżąca wniosła zażalenie, które na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2022 r., Il FZ 39/22, zostało oddalone. Stąd też Sąd wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 9 marca 2022 r. o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. W terminie 7 dni, pod rygorem ściągnięcia przymusowego tej opłaty.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ostatecznie postanowieniem z 13 kwietnia 2023 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. W niniejszej sprawie, pomimo dwukrotnego wezwania, nie została uiszczona należna opłata kancelaryjna, stąd też na podstawie powołanego przepisu należało zarządzić jej przymusowe ściągnięcie.
Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze. zm., dalej: "P.p.s.a"), uznał, że należy od skarżącej ściągnąć opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł.
- 2. W zażaleniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
- 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 141 § 2 P.p.s.a., w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Jednocześnie art. 142 § 2 P.p.s.a. nakazuje sądowi doręczenie wnioskodawcy odpisu wyroku z uzasadnieniem. Należy przy tym zauważyć, że wniosek strony, o jakim mowa w art. 142 § 2 P.p.s.a. podlega opłacie. Zgodnie z art. 234 § 2 P.p.s.a. za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek o uzasadnienie, po uprzednim wezwaniu do jej uiszczenia. Kwotę należnej opłaty precyzuje natomiast rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090), które w § 2 wskazuje, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia pobiera się w kwocie 100 zł.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o doręczenie wyroku z 7 grudnia 2018 r. wraz z uzasadnieniem. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa, to Przewodniczący Wydziału zasadnie zarządził ściągnięcie od skarżącej należnej, a nieuiszczonej w niniejszej sprawie, opłaty za odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Prawidłowo określił również kwotę opłaty. Zaskarżone zarządzenie jest wobec tego zgodne z prawem.
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.