Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 7 grudnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 595/09, pozostawił bez rozpoznania wniosek J.P. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 18 maja 2009 roku w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego. Sąd wskazał, że skarżący dnia 2 lutego 2010 roku, za pośrednictwem poczty złożył zażalenie na postanowienie z dnia 21 stycznia 2010 roku o odmowie sporządzenia uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. Wobec tego, że przesłał do sądu jedynie kopię zażalenia, przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do podpisania zażalenia, ewentualnie do przesłania jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem, a także do złożenia jednego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do złożenia jednego odpisu zażalenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Opisane powyżej braki nie zostały uzupełnione przez stronę w terminie. Sąd więc postanowieniem z dnia 1 czerwca 2010 roku odrzucił zażalenie. Skarżący następnie w piśmie z dnia 4 czerwca 2010 roku wskazał, że nie mógł odebrać wezwania Sądu do usunięcia braków zażalenia, gdyż od dnia 1 marca do dnia 1 czerwca przebywał w areszcie, czego nie mógł wcześniej przewidzieć. Sąd pismo to potraktował jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków zażalenia z dnia 1 lutego 2010 roku. Następnie zarządzeniem z dnia 14 września 2010 roku wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia poprzez dokonanie czynności, których strona nie dokonała w terminie, to jest podpisanie zażalenia, ewentualnie do przesłania jego podpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do złożenia jednego odpisu zażalenia. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przesłał dwie, niepoświadczone za zgodność kserokopie z dnia 1 lutego 2010 roku.
W ocenie Sądu oznaczało to nieuzupełnienie przez skarżącego braków wniosku o przywrócenie terminu. Sąd zatem działając na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.,) dalej u.p.p.s.a., zarządził pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe postanowienie, skarżący zaskarżył je w całości oraz wniósł o jego uchylenie. Nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, że nie uzupełnił braków wniosku o uzupełnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, a zatem należało je oddalić. Analiza akt sprawy wskazuje (karta 78), że Sąd w zarządzeniu z dnia 14 września 2010 roku wzywając skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu jasno sprecyzował na czym polegały braki tego pisma i w jaki sposób należało je uzupełnić.
Sąd wezwał skarżącego do podpisania zażalenia, ewentualnie do przesłania jego odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz do złożenia jednego odpisu zażalenia. Skarżący w odpowiedzi na to wezwanie przedstawił Sądowi dwie kopie zażalenia. Jednak kopie te nie zostały w poświadczone za zgodność z oryginałem zażalenia, którego wciąż nie ma w aktach sprawy, oraz nie został na nich sporządzony oryginalny podpis skarżącego. Tym samym Sąd, wbrew twierdzeniom skarżącego, prawidłowo uznał, że strona nie uzupełniła braków wniosku, do których została wezwania zarządzeniem z dnia 14 września 2010 roku.
Sąd prawidłowo też zastosował art. 49 § 2 u.p.p.s.a. oraz postanowił pozostawić wniosek skarżącego, jako pismo których braków mimo wezwania strona nie uzupełniła, bez rozpoznania. Brak oryginału zażalenia w aktach sprawy lub brak kopii zażalenia poświadczonej za zgodność z oryginałem zażalenia czy wreszcie brak zażalenia z oryginalnym podpisem zażalenia, uniemożliwiły nadanie temu pismu dalszy bieg. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.