Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 1012/14 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał B. P. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 2 czerwca 2014 r. w kwocie 100 zł. Sąd I instancji jako podstawę prawną podał § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej zwane: "rozporządzenie RM").
Skarżąca pismem z dnia 18 sierpnia 2015 r. zatytułowanym "skarga" stwierdziła, że nie zgadza się z tak ustalonym wpisem. Przy czym w uzasadnieniu pisma podała, że nie napisała ona skargi do Sądu I instancji z datą 25 sierpnia 2014 r. jak to jest napisane w piśmie Sądu I instancji z dnia 27 lipca 2015 r. dotyczącym doręczenia Skarżącej odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Skarżąca wniosła o "nakazanie swoim urzędnikom żeby mi nie odpisywali wbrew dowodom i prawu, tylko żeby nakazał P. Prezes dostosowanie się na moją skargę z datą 25 lipca 2014 r.".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 227 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pismo skarżącej zatytułowane "skarga" z dnia 18 sierpnia 2015 r. stanowi w istocie zażalenie o którym mowa w art. 227 § 1 p.p.s.a.
Przechodząc do istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie może zostać uwzględnione z następujących przyczyn. Skarżąca pismem z dnia 25 lipca 2014 r. wywiodła skargę do Sądu I instancji na decyzję SKO w Częstochowie z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w kwocie 223 zł. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. NSA oddaliło zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 8 kwietnia 2015 r. odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy. W rezultacie Przewodniczący Wydziału I WSA w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W wykonaniu powyższego zarządzenia, pismem z dnia 27 lipca 2015 r. poinformowano skarżącą o doręczeniu jej odpisu zarządzenia z dnia 22 lipca 2015 r. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, w piśmie z dnia 27 lipca 2015 r. w ogóle nie podano daty sporządzenia skargi. Jednocześnie okoliczność ta nie ma żadnego wpływu na określenie wysokości wpisu od skargi.
Zgodnie z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism o których mowa powyżej trzeba zaliczyć m.in. skargę. Zasady ustalania kwot wpisu określa wspomniane wyżej rozporządzenie RM. Skoro zatem skarżąca wywiodła skargę i nie zostało jej przyznane prawo pomocy w postaci zwolnienia od wpisu, to zobowiązana jest do jego uiszczenia. Zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia RM wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W przypadku należności mieszczącej się w zakresie do 10 000 zł jest to 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro łączne zobowiązanie pieniężne za 2014 r. wynosi 223 zł to taka też jest wartość przedmiotu zaskarżenia. Z uwagi na to, że 4 % od kwoty 223 zł wynosi 8,92 zł to zgodnie z wspomnianym wyżej przepisem wpis nie może wynosić mniej niż 100 zł, dlatego Przewodniczący Wydziału prawidłowo wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu w takiej kwocie.
Z tych względów zażalenie jako bezzasadne należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.