Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia W. B. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 383/16, w którym wezwano jego pełnomocnika ‒ adwokata A. T. ‒ do uiszczenia wpisu sądowego (100 zł) od zażalenia z 28 kwietnia 2016 r. od postanowienia tego Sądu z 13 kwietnia 2016 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi i o odrzuceniu skargi.
Zdaniem pełnomocnika wezwanie do uiszczenia wpisu jest przedwczesne, bowiem nie rozpoznano merytorycznie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w zażaleniu z 28 kwietnia 2016 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13 kwietnia 2016 r. zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych.
Z uwagi na to, że skarżący nie złożył wniosku na stosownym formularzu (art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu z 5 maja 2016 r. polecił przesłać urzędowy formularz celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Stosowne pismo wykonujące to zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 11 maja 2016 r. (k. 28, zwrotne potwierdzenie odbioru), jednak wypełniony formularz nie został do Sądu odesłany.
W zarządzeniu z 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt I SA/Gd 383/16) Referendarz Sądowy WSA w Gdańsku pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpatrzenia, z uwagi na niezłożenie go na stosownym formularzu (art. 257 p.p.s.a.); zarządzenie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego 5 lipca 2016 r.
Następnie, w dniu 9 sierpnia 2016 r., Przewodniczący Wydziału WSA w Gdańsku wydał zaskarżone zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia z 28 kwietnia 2016 r.
Z sekwencji czynności i zdarzeń przedstawionych powyżej bezsprzecznie wynika, że zaskarżone zarządzenie nie narusza prawa. Choć skarżący sformułował w zażaleniu z 28 kwietnia 2016 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak nie sporządził go na stosownym formularzu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo podjął działania zmierzające do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego, tj. przesłał na adres jego pełnomocnika formularz PPF w celu wypełnienia go i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wypełniony formularz nie został jednak do Sądu odesłany, co spowodowało pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (zarządzenie Referendarza z 28 czerwca 2016 r.). To oznacza, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został załatwiony formalnie z powodu braków, które nie zostały uzupełnione w terminie i nie wywołuje już skutków procesowych w tym postępowaniu, a więc jego merytoryczne rozpoznanie nie jest dopuszczalne.
W konsekwencji prawidłowo Przewodniczący Wydziału na podstawie art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia z 28 kwietnia 2016 r.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.