Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 18 czerwca 2012 r., III SA/Wa 1407/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 2 stycznia 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął bieg 10 marca 2012 r. i upłynął 16 marca 2012 r. (piątek). Tymczasem wniosek w tym przedmiocie skarżąca złożyła 23 marca 2012 r. w Urzędzie Pocztowym W., uchybiając tym samym terminowi określonemu w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 270.; dalej: "P.p.s.a.").
2. W zażaleniu od powyższego postanowienia skarżąca podniosła, że sąd pierwszej instancji błędnie wskazał datę rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, tj. 10 marca 2012 r. zamiast 14 marca 2012 r. Skarżąca wskazała ponadto, że przedmiotowy wniosek wniosła osobiście do sądu 20 marca 2012 r. a nie nadała w placówce pocztowej w dniu 23 marca 2012 r. W konsekwencji sąd błędnie uznał wniosek za spóźniony.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z treści art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ponadto art. 87 § 2 P.p.s.a. wskazuje, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem zachowania szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (por. wyrok NSA z 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, Mon. Praw. 2003/8/340). W orzecznictwie podkreśla się, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002/23/1059). Ocena braku winy dokonywana przez sąd powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy.
Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.
Z powyższego wynika, że jedną z kluczowych kwestii, którą sąd rozpoznający wniosek o przywrócenie terminu jest obowiązany ustalić, jest zatem czas ustania przyczyny uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej, którą należy badać indywidualnie w każdej konkretnej sprawie. Skarżąca wskazała, że przyczyną uchybienia terminu do wniesienia skargi była przewlekła choroba oraz brak możliwości odbioru zaskarżonej decyzji, nie wykazała natomiast by ta przyczyna nieprzerwanie trwała do 13 marca 2012 r. Strona nie uzasadniła okoliczności braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy w dniu 9 marca 2012 r., kiedy to zostało doręczone jej upomnienie oraz skontaktowała się z organem podatkowym. Sąd pierwszej instancji zasadnie zatem przyjął datę 10 marca 2012 r. jako dzień rozpoczynający bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Z akt sprawy wynika, iż zgodnie z twierdzeniem skarżącej, skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona osobiście w organie podatkowym w dniu 20 marca 2012 r. Nie podzielając zatem stanowiska sądu pierwszej instancji co do dnia wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy niemniej uznać, że wniesiony 20 marca 2012 r. wniosek o przywrócenie terminu był wnioskiem spóźnionym gdyż przedmiotowy termin upłynął bezskutecznie 16 marca 2012 r. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji uznał, iż na podstawie art. 88 P.p.s.a. wniosek podlegał odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy zażalenie jako bezzasadne oddalił.