Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 1 września 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 961/16 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał L.D. (dalej jako "Skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako "SKO") z dnia 14 czerwca 2016 r. uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie przed tym organem.
W dniu 19 września 2016 r. Skarżący skierował do Sądu pierwszej instancji wniosek o reasumpcję powyższego zarządzenia, poprzez jego uchylenie i zwrot wpisu sądowego w wysokości 500 zł, na uiszczenie którego przedstawił potwierdzenie. We wniosku Skarżący zwracał uwagę, że § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), na podstawie którego został określony wpis w wysokości 500 zł, odnosi się do wpisów w sprawach skarg z zakresu zobowiązań podatkowych. Tymczasem, w jego ocenie, w niniejszej sprawie nigdy nie występowało zobowiązanie podatkowe, a w szczególności brak było jakiegokolwiek obowiązku podatkowego podatnika do zapłaty podatku na rzecz Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
Skarżący podkreślił, że dochodzi zwrotu oprocentowania od nienależnie ustalonych nieopodatkowanych należności budżetowych, w efekcie czego brak jest podstaw do ustalenia wysokości wpisu, jak od spraw z zakresu zobowiązań podatkowych.
Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2016 r. Sąd pierwszej instancji wezwał Skarżącego do sprecyzowania, czy wniesione przez niego pismo zawierające wniosek o reasumpcję zarządzenia o wysokości wpisu - stanowi zażalenie na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 1 września 2016 r. skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy też wniosek o zmianę zarządzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod rygorem odrzucenia wniosku o reasumpcję.
Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. Skarżący wyjaśnił, że wniosek z dnia 19 września 2016 r. stanowi zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 września 2016 r., ustalające wysokość wpisu sądowego od wniesionej przez niego skargi. Jednocześnie Skarżący zaznaczył, że z uwagi na fakt, iż zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wnosi o zmianę zarządzenia w ten sposób, że "ustala, że sprawa jest zwolniona z wpisu, względnie, że należny jest wpis stosunkowy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wniesionej przez Skarżącego jest decyzja SKO uchylająca w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia 26 lutego 2016 r. w przedmiocie odmowy wypłaty oprocentowania od nadpłaty podatku i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Przewodniczący Wydziału ustalił wpis od skargi na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., który to przepis stanowi, że w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych, wpis stały wynosi 500 zł.
W związku z tym należało rozważyć, czy skarga została wniesiona w sprawie z zakresu zobowiązań podatkowych.
Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Natomiast obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach (art. 4 Ordynacji podatkowej). Pojęcie ustaw podatkowych zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W myśl powołanego przepisu przez ustawy podatkowe rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.
Decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz.
23) - powoływanej dalej jako "K.p.a." oraz Ordynacji podatkowej. Z kolei uchylając powyższą decyzję i umarzając postępowanie przez organem pierwszej instancji, SKO działało na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm.) i K.p.a. W uzasadnieniu zaznaczyło bowiem, że podstawy działania w niniejszej sprawie nie stanowią przepisy Ordynacji podatkowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustawa o pomocy społecznej, stanowiąca materialnoprawną podstawę działania organu odwoławczego, którego decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, nie jest ustawą podatkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym brak było podstaw do zakwalifikowania przez Sąd pierwszej instancji rozpoznawanej sprawy jako sprawy z zakresu zobowiązać podatkowych i w konsekwencji określenia wpisu od skargi wniesionej przez Skarżącego na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.
Przewodniczący Wydziału rozważając ponownie kwestię ewentualnego wpisu od skargi w pierwszej kolejności powinien ocenić, czy niniejsza sprawa nie mieści się w kategorii spraw zwolnionych od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a".
Z przytoczonych wyżej względów, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.