Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 227/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę T.G. (dalej: Skarżący, Strona) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) z dnia 28 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.
Pismem z dnia 23 maja 2023 r. (k.
21) pełnomocnik Skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. przez złożenie opłaconego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu karżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z dnia 26 maja 2023 r. pełnomocnik Skarżącego złożył pełnomocnictwo (k.
- 24) oraz uzupełnił pozostałe braki formalne skargi.
W uzasadnieniu postanowienia odrzucającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 23 maja 2023 r. pełnomocnik Strony złożył pełnomocnictwo zawierające umocowanie do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej wydane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 lutego 2023 r. nr 0112-KDIL2-2.4011.693.2022.5.AG oraz reprezentowania mocodawcy przed sądem w tej sprawie. Podając stosowną podstawę prawną Sąd wskazał dalej, że sądem właściwym do rozpoznania skargi Strony mającej siedzibę (miejsce zamieszkania) w Toruniu nie jest WSA w Warszawie, lecz WSA w Bydgoszczy.
W ocenie Sądu, skargę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), ponieważ złożone pełnomocnictwo zawężało umocowanie do reprezentowania Strony przed WSA w Warszawie, stąd nie czyniło zadość wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego.
Na powyższe postanowienie, pismem z dnia 4 lipca 2023 r. (k. 39), pełnomocnik Skarżącego złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie doszło do usunięcia braków formalnych skargi, w sytuacji, gdy zgodnie z zarządzeniem Sądu pełnomocnik przedłożył do akt sprawy pełnomocnictwo do złożenia w imieniu mocodawcy skargi na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz reprezentowania mocodawcy przed sądem wojewódzkim w tej sprawie, w którym to dokumencie przez oczywistą omyłkę pisarską, jako właściwy do rozpoznania sprawy wskazany został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Niemniej jednak pełnomocnictwo zostało skierowane do właściwego sądu, bowiem zaadresowane zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, do którego de facto zostało doręczone, ponadto zgadzały się strony postępowania i sygnatura sprawy.
W związku ze sformułowanym jak wyżej zarzutem, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Zgodnie z treścią art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Stosownie zaś do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Prawidłowo wskazano ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarga, której braków formalnych, pomimo wezwania, nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżącego na wezwanie sądu złożył pełnomocnictwo, w którego treści znajdował się błąd. Wskazano w nim bowiem, że umocowanie obejmuje reprezentację Skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, przy czym - jak zaznaczono wcześniej - sądem właściwym do rozpoznania skargi był Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Pozostałe dane wskazane w dokumencie, tj. oznaczenie mocodawcy, organu, sygnatura zaskarżonego postanowienia organu oraz data jego wydania - były prawidłowe. Nie można również pominąć faktu, że korespondencja przesłana w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zawierająca m.in. pełnomocnictwo, została zaadresowana prawidłowo do WSA w Bydgoszczy.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną w zażaleniu, że błąd, który był powodem odrzucenia skargi należy w tych okolicznościach traktować w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. Z pełnomocnictwa jednoznacznie wynika bowiem, do reprezentacji w jakiej sprawie, w jakim zakresie, komu oraz przez kogo zostało ono udzielone. Na powyższe nie miało wpływu błędne oznaczenie sądu, tym bardziej, że przesyłka została skierowana do sądu właściwego. Interpretowanie pełnomocnictwa w sposób, w jaki uczynił to Sąd pierwszej instancji wydaje się natomiast być przejawem nadmiernego stosowania zasad formalizmu procesowego, które skutkuje przewlekaniem postępowania.
Trafnie przywołał ponadto autor zażalenia treść art. 130 § 1 zd. drugie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1805), zgodnie z którym mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ma przeszkód, aby sformułowaną w tym przepisie na gruncie postępowania cywilnego zasadę, stosować również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 185 § 1 w zw. z 197 § 1 i § 2.