Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1869/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił "B." S.A. z siedzibą w W. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi stosownie do treści art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji wskazał, że pełnomocnik uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wyjaśnił, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu w kwocie 200 zł, a tylko wezwanie do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego).
W ocenie Sądu, wniosek o przywrócenie terminu nie został uzasadniony przez pełnomocnika spółki okolicznościami wskazującymi na brak winy w uchybieniu terminowi, stosownie do treści art. 87 p.p.s.a.
W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, ewentualnie o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługują na uwzględnienie.
Na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.
W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi wskazuje, że nie mógł w terminie wyznaczonym przez Sąd uiścić wpisu sądowego od skargi, bowiem nie otrzymał wezwania do jego uiszczenia.
Akta analizowanej sprawy niewątpliwie wskazują, że w dniu 11 sierpnia 2010 r. (karta 40 akt WSA) spółka otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego wraz z innymi pismami. Okoliczność ta znajduje uzasadnienie w zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornego pisma, które zawiera adnotację w rubryce dotyczącej rodzaju przesyłki, że zawiera ono wezwanie o wpis, wezwanie o pełnomocnictwo oraz KRS. W razie wątpliwości co do zawartości przesyłki, osoba odbierająca korespondencję powinna była zweryfikować jej zawartość. Tymczasem okoliczność braku wezwania do uiszczenia wpisu nie była kwestionowana po odebraniu korespondencji a dopiero po odrzuceniu skargi przez Sąd pierwszej instancji.
Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia pism wysłanych przez Sąd do strony - wśród nich znajduje się także sporne pismo wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Dlatego też brak jest podstaw do zaakceptowania twierdzenia skarżącego, że nie otrzymał w dniu 11 sierpnia 2010 r. stosownego wezwania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji zasadnie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, ponieważ we wniosku o przywrócenie terminu nie zostały wskazane okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem wskazać, że do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się okoliczności takie jak powódź, pożar, katastrofa, nagła choroba strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą. Okoliczności takiej nie stanowi fakt, że strona nie otrzymała powyższego wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.
Odnosząc się natomiast do postanowienia z dnia 9 października 2010 r., sygn. akt II FZ 380/08, (błędnie przywołane jako I FZ 380/08), podkreślić należy, że nie jest ono tożsame z obecnie rozpoznawaną sprawą administracyjną. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny we wzmiankowanym orzeczeniu jako jedną z przyczyn uwzględnienia zażalenia podał: lakonicznie i nieprecyzyjnie opisane potwierdzenie odbioru spornej przesyłki.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.