Uzasadnienie
Postanowieniem z 20 lipca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (sygn. akt I SA/Gd 576/18) odrzucił skargę V. P. – nazywanej dalej "Skarżącą", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 19 lutego 2018 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r.
W motywach postanowienia Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 19 czerwca 2018 r. wezwano R. P. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z 10 lipca 2018 r. R. P. podał wartość przedmiotu zaskarżenia. Natomiast w odniesieniu do kwestii pełnomocnictwa wskazał, że znajduje się ono w aktach sprawy i obejmuje zarówno działanie pełnomocnika za mocodawcę przed organami administracyjnymi, jak również sądami administracyjnymi.
W świetle powyższego, wskazując na art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), Sąd pierwszej instancji stwierdził, że strona nie uzupełniła w przewidzianym terminie braku formalnego skargi. Tym samym, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., podlega ona odrzuceniu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wskazała na uchybienie art. 37 § 1, art. 40 oraz art. 46 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu pisma strona zajęła stanowisko, zgodnie z którym pojęcie "przedtem", którym posłużono się w art. 46 § 3 P.p.s.a. dotyczy również postępowania podatkowego. Tym samym domaganie się przez Sąd ponownego złożenia tego samego pełnomocnictwa jest przejawem nadmiernego formalizmu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu.
Artykuł 37 § 1 P.p.s.a. nakłada obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy, oznacza to obowiązek dołączenia pełnomocnictwa do akt sprawy sądowoadministracyjnej, prowadzonej przez sąd administracyjny, a nie do akt administracyjnych, prowadzonych przez organ administracji. Od obowiązku tego nie zwalnia wcześniejsze złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym, a fakt złożenia takiego pełnomocnictwa może mieć tylko takie znaczenie, że pełnomocnik może wywiązać się z omawianego obowiązku przez sporządzenie uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa znajdującego się w aktach administracyjnych i złożenie tego odpisu do akt sądowoadministracyjnych (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 września 2008 r., I FSK 536/08 i z 9 lipca 2009 r., II FSK 1466/08). W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano nieskuteczność pełnomocnictwa złożonego w postępowaniu administracyjnym w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Dla przykładu w postanowienie z 15 maja 2018 r. (I FSK 1379/16) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "pełnomocnictwo złożone w postępowaniu administracyjnym nie umocowuje pełnomocnika przed sądem administracyjnym". Z kolei w postanowieniu z 29 stycznia 2015 r. (II FSK 3627/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że,,nie można utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 P.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami podatkowymi. Wspomniana w art. 37 § 1 P.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 P.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa".
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że pełnomocnik Skarżącej, pomimo wezwania, nie złożył do akt sądowych ani pełnomocnictwa procesowego, ani uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa z akt administracyjnych. Z przyczyn wskazanych na wstępie nie ma żadnego znaczenia to, że pełnomocnik Skarżącej złożył dokument pełnomocnictwa w aktach administracyjnych. Skoro zatem, dokument pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie został złożony przy pierwszym piśmie wnoszonym do sądu (skardze), Przewodniczący Wydziału zasadnie wezwał stronę do jego uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach niezastosowania się do wezwania. Termin przewidziany na uzupełnienie wskazanego braku wynosił 7 dni od dnia doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie. Z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie braku tego nie uzupełniono. Obligowało to Wojewódzki Sąd Administracyjny do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie