Uzasadnienie
W dniu 30 lipca 2010 r. K.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 lipca 2010 r., w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd pierwszej instancji postanowieniem z dnia 27 września 2010 r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji wskazując, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, gdyż w treści wniosku jedynie ogólnikowo powołała się na trudną sytuację majątkową. Sąd podkreślił również, że brak jest w aktach sprawy innych danych, wskazujących na aktualną sytuację podatniczki, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie powyższego wniosku.
W dniu 7 października 2010 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 września 2010 r. odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W postępowaniu zażaleniowym Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje kontroli orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne oraz zarządzeń przewodniczącego, oceniając je z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem. Podstawę dokonywanej oceny stanowią obowiązujące przepisy procedury sądowoadministracyjnej.
W przypadku instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności kontrola ma szczególny charakter, ponieważ postanowienie zapadające w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Wskazuje na to treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.),zgodnie z którym "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania". Dlatego też z jednej strony Sąd nawet w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności, nie jest zobligowany do uwzględnienia wniosku.
Z drugiej strony rozstrzygnięcie uwzględniające wniosek o wstrzymanie wykonania musi być oparte na przesłankach z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić jednak należy, że kontrolą NSA objęta jest jedynie zgodność z obowiązującym prawem procedury samego ustalania zaistnienia tych przesłanek w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca w lakonicznym uzasadnieniu wniosku nie wskazała na istnienie konkretnych okoliczności, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Dlatego też w ocenie NSA Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji postąpił zgodnie z obowiązującymi unormowaniami procedury sądowoadministracyjnej. Na marginesie warto dodać, że prawidłowo również dać krok WSA próbując ustalić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia, ponieważ Sąd rozpoznając kwestię wpadkową nie orzeka wyłącznie na podstawie wniosku, ale na podstawie akt całej sprawy (art. 133 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 § 2 P.p.s.a.