Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie odrzucił jako niedopuszczalną skargę kasacyjną skarżących na postanowienie tego Sądu z dnia 24 listopada 2008 r.
W zażaleniu z dnia 13 stycznia 2010 r. skarżący uznali powyższe rozstrzygnięcie za niezgodne z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym oraz rażąco naruszające podstawowe prawa człowieka. W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującym prawem.
Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2010 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wezwał skarżących do uiszczenia wpisu (w kwocie 100 zł) od tego zażalenia. Jako podstawę prawną zarządzenia powołano art. 220 § 1 i § 3 w zw. z art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podnieśli te same argumenty, o których była mowa w zażaleniu z dnia 15 stycznia 2010 r.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2010 r. (sygn.akt. II FZ 129/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących.
W związku z uprawomocnieniem się zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2010 r., pismem z dnia 8 lipca 2010 r. ponownie wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącym w dniu 15 lipca 2010 r..
W piśmie do Sądu skarżący stwierdzili, że w sprawie opłata nie przysługuje.
Postanowieniem z dnia 28 września 2010 r. Sąd odrzucił zażalenie skarżących z dnia 13 stycznia 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Słusznie Sąd wskazał art. 194 § 4 p.p.s.a. i wyjaśnił, że zażalenie na postanowienie z dnia 22 grudnia 2009 r. nie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc podlegało odrzuceniu. Jednocześnie, ponieważ Sąd zwrócił się do skarżących o uiszczenie opłaty od wniesionego zażalenia, a opłata ta nie została uiszczona zaistniała przesłanka do odrzucenia zażalenia z uwagi na treść art. 220 § 3 p.p.s.a. Jakkolwiek, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na treść art. 222 p.p.s.a. zgodnie z którym, nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, dotyczących naruszenia prawa krajowego, wspólnotowego oraz podstawowych praw człowieka, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest w stanie ocenić ich zasadności ze względu na brak wskazania konkretnych przepisów, których naruszenia miał się dopuścić Przewodniczący Wydziału wydając zaskarżone zarządzenie.
Ustosunkowując się natomiast do wniosku Strony skarżącej o potwierdzenie składu orzekającego – brak podpisu - należy wyjaśnić, że kwestionowane zarządzenie opatrzone zostało podpisem Przewodniczącego Wydziału.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.