Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (I SA/Gd 992/17) odmówił A. Z. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący niewykazał, aby w sprawie wystąpiły okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej.
We wniosku Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może skutkować egzekucją z jego majątku, nie przedłożył jednak żadnych dowodów obrazujących jego sytuację majątkową. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że nawet jeżeli wynikająca z decyzji kwota jest znaczna, sam fakt jej egzekwowania nie może być utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 P.ps.a., wyjaśniając dalej, że źródłem jego utrzymania jest emerytura, a pośród składników majątkowych wymienił mieszkanie. W tym stanie rzeczy, jego zdaniem, prowadzenie egzekucji oznaczać będzie, że część emerytury wyłączona z egzekucji nie pozwoli mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Ponadto Skarżący stwierdził, że w toku postępowania egzekucyjnego może dojść do sprzedaży nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli instancyjnej zainicjowanej wspomnianym zażaleniem jest postanowienie Sądu pierwszej instancji dotyczące zasadności wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą w skardze. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do zbadania, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia, że w sprawie wystąpiła jedna z tych przesłanek ciąży na stronie. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem we wniosku, zawartym w skardze, Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że "brak wstrzymania decyzji może [...] narazić skarżącego na sprzedaż w toku postępowania egzekucyjnego składników jego mienia, zaś sama wysokość zobowiązań określonych zaskarżonymi decyzjami jest bardzo wysoka" (s. 11 skargi). Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, ani nie wyjaśnił dlaczego wykonanie decyzji miałoby skutkować zbyciem nieruchomości w toku egzekucji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji.
Załączona do zażalenia decyzja o waloryzacji emerytury wojskowej nie może zmienić tej oceny. Przede wszystkim dlatego, że zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Ponadto przedstawiona we wniosku argumentacja również nie jest przekonująca. W przypadku ewentualnej sprzedaży nieruchomości, oprócz znacznej kwoty zobowiązania podatkowego, Skarżący nie przedstawił żadnych racji, które wskazywałyby, że na tym etapie postępowania miałoby dojść do sprzedaży egzekucyjnej jego mieszkania. Natomiast w przypadku egzekucji ze świadczenia emerytalnego ustawodawca dopuścił prowadzenie egzekucji tylko do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm.). Po drugie, wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.