Uzasadnienie
Postanowieniem z dania 30 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (sygn. akt I SA/Ol 319/17) odrzucił skargę M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 16 lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Olsztynie utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w E. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 marca 2017 r. wraz z pouczeniem o trybie i terminie zaskarżenia.
Skarżący złożył skargę na powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia. Skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 7 kwietnia 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a. odrzucił skargę z uwagi na przekroczenie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia. Zażalenie to zostało następnie uzupełnione (pismem z dnia 26 października 2017 r.) przez ustanowionego dla strony pełnomocnika. Zarzucił on naruszenie przepisów postępowania tj. art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji gdy wniesienie skargi po terminie winno być przez Sąd potraktowane jako zawierające wniosek o przywrócenie terminu, w szczególności, że skarżący dopełnił innych czynności wymaganych do spełnienia razem z wnioskiem o przywrócenie terminu zaś przekroczenie terminu było nieznaczne i nie wynikał z winy skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Wskazać należy, że ocenę merytorycznej zasadności skargi powinno zawsze poprzedzać badanie jej wymogów formalnych, w tym warunku dopuszczalności takiej skargi, a zatem ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie skargi po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości co do początku biegu zakreślonego w nim terminu, czy też możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jeżeli zatem skarżącemu został doręczony odpis postanowienia, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu od tego momentu liczony jest bieg terminu do złożenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 marca 2017 r., a skargę na nie podatnik nadał w placówce pocztowej w dniu 7 kwietnia 2017 r. Zatem zasadnie Sąd pierwszej instancji, działając na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzucił ją, jako złożoną po upływie terminu.
Argumentacja pełnomocnika skarżącego o ewentualnym braku winy w uchybieniu terminu nie może stanowić podstawy uwzględnienia zażalenia. Sąd pierwszej instancji mógłby wziąć ją pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak takowy nie został w sprawie złożony.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.