Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 27 marca 2012 r. Przewodnicząca Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwała skarżącego T.W. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. W konsekwencji wezwania do uiszczenia wpisu, skarżący złożył wniosek z 12 kwietnia 2012 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wyjaśnił, iż utrzymuje się z renty rodzinnej w wysokości 1.666 zł oraz jest posiadaczem mieszkania. Wśród ponoszonych kosztów utrzymania wymienił czynsz – 593,70 zł, podatek od nieruchomości – 55 zł/rok; opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu – 290 zł, energię elektryczną – 90 zł/2 m-ce, gaz – 25 zł/2 m-ce, telefon – 20 zł/m-c, żywność, odzież i inne – 700 zł/m-c. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżący przedstawił wyciągi bankowe, zaświadczenie ZUS, informację PIT-11A za 2011 r. oraz dwa pisma Spółdzielni informujące o wysokości opłat.
W konsekwencji wydania przez Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienia, z 16 kwietnia 2012 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy, wnioskodawca wniósł sprzeciw.
Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, że źródłem utrzymania skarżącego jest renta rodzinna w wysokości 1.666 zł, a jego wydatki kształtują się na poziomie 1.400 zł miesięcznie. Zatem niezbędne wydatki, jakie miesięcznie ponosi skarżący, są niższe od otrzymywanej renty, a pozostała kwota może zostać przeznaczona na pokrycie wpisu sądowego.
W zażaleniu z dnia 27 czerwca 2012r. skarżący stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił stanu jego dochodów oraz konieczności zgromadzenia środków finansowych na pokrycie niezbędnych wydatków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem kontroli instancyjnej dokonywanej w postępowaniu zażaleniowym przez Naczelny Sąd Administracyjny jest zgodność z prawem orzeczeń wydawanych przez sądy pierwszej instancji. Co do zasady NSA nie rozpoznaje ponownie sprawy merytorycznie, a jedynie bada czy przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem rozstrzygnięcia NSA nie jest więc istota sprawy, a jedynie ocena postępowania przed sądem pierwszej instancji.
W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada odpłatności drogi sądowej. Jednak jej realizacja nie powinna uniemożliwić realizacji prawa obywateli do sądu. Z tej przyczyny powstała instytucja zwolnienia od kosztów sądowych, której realizację stanowią przepisy dotyczące przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym wskazując, że skoro źródłem utrzymania skarżącego jest renta rodzinna w wysokości 1.666 zł, a wydatki wynoszą około 1.400 zł miesięcznie, to konieczność przeznaczenia kwoty 200 zł na wpis sądowy nie spowoduje uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. W postępowaniu przeprowadzonym w zakresie prawa pomocy prawidłowo zweryfikowano wszystkie informacje zawarte we wniosku z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego. WSA w Warszawie wziął również pod uwagę koszty porady prawnej, z której skorzystał skarżący oraz konieczność zgromadzenia środków na opłatę za użytkowanie wieczyste, które były również podnoszone na wcześniejszych etapach postępowania.
Przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, określona w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie została zatem w kontrolowanej sprawie spełniona. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zobligowany był oddalić wniosek skarżącej, co też uczynił, stosownie do przepisów obowiązującego prawa.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.