Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1660/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA") odrzucił skargę A. [...] w K. (dalej: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej: "SKO") z dnia 26 września 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Podstawą prawną powyższego orzeczenia był art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia WSA wskazał, że Skarżący wniósł do WSA skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję. Wraz ze skargą złożono wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został oddalony postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2017 r., I SA/Po 1660/16. Orzeczenie referendarza sądowego zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem WSA z dnia 24 maja 2017 r., I SA/Po 1660/16. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 czerwca 2017 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono Skarżącemu w dniu 6 lipca 2017 r. Pismem z dnia 19 czerwca 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 24 maja 2017 r., które zostało odrzucone postanowieniem WSA z dnia 5 lipca 2017 r., I SA/Po 1660/16. Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie na wskazane ostatnio postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 28 sierpnia 2017 r., II FZ 473/17.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2017 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie doręczono Skarżącemu dnia 13 października 2017 r., co oznacza, że wynoszący 7 dni termin na opłacenie skargi mijał z dniem 20 października 2017 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA wynika, że Skarżący nie uiścił w terminie wymaganego wpisu od skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności WSA stwierdził, że termin przewidziany na uiszczenie wpisu od skargi upłynął bezskutecznie w niniejszej sprawie w dniu 20 października 2017 r. Tym samym, wobec nieuiszczenia wymaganego wpisu, WSA odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na zaskarżone postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- 1) art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które jest w sprzeczności do wyrażonej w ustawie zasadniczej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, a także zasady sprawiedliwości społecznej;
- 2) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które ogranicza Skarżącemu prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zażalenie podlega oddaleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA odrzucając skargę Skarżącego z powodu braku uiszczenia w terminie wpisu sądowego od tej skargi nie naruszył przepisów prawa. Z treści art. 220 § 3 p.p.s.a. wynika, że między innymi skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2017 r., wezwano Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 czerwca 2017 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone Skarżącemu dnia 13 października 2017 r. Skarżącego pouczono, iż opłatę należy uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wynika z akt sprawy wpis nie został opłacony. W związku z powyższym słusznie WSA uznał, że zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi.
Odnosząc się do podnoszonych w zażaleniu zarzutów wskazać należy, że nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Zawarta w wyżej wymienionej normie konstytucyjnej zasada demokratycznego państwa prawnego zakłada bowiem w pierwszej kolejności poszanowanie obowiązującego porządku prawnego, co w szczególności zobowiązuje organy państwa, w tym sądy, do przestrzegania zakresu zaskarżenia wyznaczonego przepisami prawa. W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo zatem zastosował przepisy prawa przesądzające o odrzuceniu skargi.
Rozpatrując zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP należy wskazać, że prawo do sądu, o którym mowa w tym przepisie, jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt SK 31/08, opubl. OTK-A z 2009 r., nr 6, poz. 83 i powołane tam orzecznictwo) składa się: a) prawo dostępu do sądu (prawo uruchomienia procedury), b) prawo do korzystania z rzetelnej procedury sądowej (zgodnej z wymogami sprawiedliwości i jawności) oraz c) prawo do wyroku sądowego (prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia).
Ponadto wyjaśnić należy, iż określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, nie ma charakteru absolutnego i może podlegać prawnie przewidzianym ograniczeniom. Ograniczeniami takimi jest między innymi przewidziany przepisami prawa instancyjny tok postępowania. Wprowadzenie w procedurze sądowoadministracyjnej instancyjnego toku postępowania nie może być traktowane jako niedopuszczalne ograniczenie prawa do sądu naruszające istotę tego prawa.
Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie rozprawy w przedmiocie rozpoznania zażalenia, wskazać należy, iż zgodnie z art. 197 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenia na posiedzeniu niejawnym.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.