Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2014 r., III SA/Wa 2785/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku P. S., odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie uchylenia postanowienia oddalającego jako nieuzasadnione zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu Sąd wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") i podniósł, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w tym przepisie, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można mówić o wykonaniu aktu odmownego, ponieważ nie ma on przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w przypadku wniosku skarżącego zaskarżone postanowienie uchyla postanowienie oddalające jako nieuzasadnione zarzuty zgłoszone na postępowanie egzekucyjne oraz umarzające postępowanie. Postanowienie to zatem nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
- 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie lub zmianę oraz wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 czerwca 2014 r.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie stwierdził, że jest ono bezzasadne. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że nie można domagać się wykonania postanowienia, która ze swej istoty nie nadaje się i w ogóle nie wymaga wykonania. Skarżący kwestionuje postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie o uchyleniu postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie oraz umorzeniu postępowania przed Dyrektorem Izby Celnej w Warszawie, który orzekł o odmowie uznania zgłoszonych przez skarżącego zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Postanowienie sformułowane w ten sposób, na mocy którego "odmawia" się wnioskodawcy określonego działania nie wywołuje więc żadnych skutków materialnoprawych i nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać.
Należy podkreślić, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu art. 61 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl.
OSP 1998/3/54). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Ze względu na charakter postanowienia będącego przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej, o którą wnioskował skarżący.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.