Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 3423/16 ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że Skarżący wniósł skargę z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.
Skarżący wniósł zażalenie i zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając mu:
- 1) naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 2, art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 i 4, a także art. 214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749) – dalej: "O.p.") wobec treści decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, w której w decyzji tej:
- a) nie wskazano skarżącemu konsekwencji wynikających z niedochowania 30 – dniowego terminu, ani przez przytoczenie treści przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ani choćby przez przywołanie tego przepisu,
- b) nie nałożono na niego rygoru odrzucenia skargi wniesionej po terminie,
- c) nie wskazano mu sposobu obliczania takiego terminu ani przez przytoczenie treści przepisu art. 83 § 1 – 4 p.p.s.a. ani choćby przez przywołanie tego przepisu;
- d) nie zawarto odrębnego od treści uzasadnienia pouczenia o trybie wniesienia skargi pomimo wyraźnego oddzielenia przez ustawodawcę tych dwóch elementów decyzji w przepisie art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 i 4 O.p.
- 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie w sytuacji, w której nie spełniało ono wymogów przewidzianych przepisami art. 121 § 2, art. 210 § 1 pkt 6 i 7 oraz § 2 a także art. 214 O.p., ponieważ brak było w nim opisu trybu odwoławczego, a w szczególności przebiegu kontroli formalnej skargi, konsekwencji niewniesienia jej w przepisanym terminie, a nadto wskazania odpowiednich, regulujących te kwestie przepisów prawa.
Podniesiono, że uchybienia te miały wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, ponieważ to właśnie w ich wyniku Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący został prawidłowo pouczony o swoich prawach, choć w rzeczywistości tak nie było i odrzucił skargę mimo wynikającego z art. 214 O.p. zakazu takiego działania w sytuacji, w której pouczenie takie nie nastąpiło.
Z tej przyczyny wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, koszty te nie zostały dotąd uiszczone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie stwierdził, że skoro termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 października 2016 r., to złożenie jej w dniu 7 października 2016 r. (data stempla pocztowego – k.5 akt sądowych) miało miejsce po upływie terminu. Zakwestionowane postanowienie WSA w Warszawie o odrzuceniu skargi wydane w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. było prawidłowe. Zaznaczyć należy, że termin trzydziestodniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do jego modyfikacji.
W konsekwencji Sąd pierwszej instancji miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę. W zarzutach skargi kasacyjnej, jej autor podniósł m.in., że decyzja nie zawierała prawidłowego pouczenia, ponieważ brak było w nim opisu trybu odwoławczego, a w szczególności przebiegu kontroli formalnej skargi, konsekwencji niewniesienia jej w przepisanym terminie, a nadto wskazania odpowiednich, regulujących te kwestie przepisów prawa.
Należy wyjaśnić, że treść pouczenia została prawidłowo zredagowana przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Zgodnie z treścią art. 210 § 2 O.p. decyzja, w stosunku do której może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego, zawiera pouczenie o możliwości wniesienia skargi. Takie też pouczenie zaskarżona decyzja zawiera (k. 86 akt administracyjnych). Decyzja zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 210 § 1 O.p., a w związku z tym, że decyzja jest ostateczna w toku instancji nie służy już od niej odwołanie tylko skarga, tak więc zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 7 O.p. jest niezrozumiały. Jako niezasadne należy ocenić także zarzuty, że zaskarżona decyzja powinna zawierać także informacje odnośnie do kontroli przebiegu kontroli formalnej skargi i niewniesienia jej w przepisanym terminie. Kontrola formalna skargi, konsekwencje niewniesienia jej w zakreślonym terminie regulują przepisy p.p.s.a., a w związku z tym pouczenie takie byłoby zbyt daleko idące na etapie wydawania decyzji.
Poza tym organy administracji podatkowej działają na podstawie przepisów O. p., a nie p.p.s.a., które normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.
W konsekwencji należy uznać, że Sąd prawidłowo odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Tym samym zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest pozbawiony podstaw.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu nie orzeczono, gdyż w tym zakresie wyłącznie właściwe są wojewódzkie sądy administracyjne.