Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (III SA/Wa 2637/17) odmówił J. D. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.") Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżący niewykazał, aby w sprawie wystąpiły okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Chcąc uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej Skarżący powinien był udokumentować swoją aktualną sytuację majątkową, czego nie uczynił. We wniosku Skarżący ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że oprócz dwóch nieruchomości nie posiada żadnego majątku, stąd też, jego zdaniem, egzekucja zostanie skierowana na te składniki majątku.
W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia między innymi art. 61 § 3 P.p.s.a. Do zażalenia załączono zeznanie podatkowe PIT-36 za 2016 r., historie rachunków bankowych, wyciągi z ksiąg wieczystych, akt notarialny, które miały uprawdopodobnić możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków przez wykonanie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli instancyjnej zainicjowanej wspomnianym zażaleniem jest postanowienie Sądu pierwszej instancji dotyczące zasadności wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą w skardze. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do zbadania, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia, że w sprawie wystąpiła jedna z tych przesłanek ciąży na stronie. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem we wniosku, zawartym w skardze, pełnomocnik Skarżącego zasadniczo ograniczył się do stwierdzenia, że "na majątek Skarżącego składają się przede wszystkim dwa lokale mieszkalne, które obciążone są hipotekami, których wysokość jest równa lub wyższa od wartości rynkowej powyższych nieruchomości oraz siedmioletni samochód osobowy" (s. 31 skargi). Na tej podstawie wywodzi, że egzekucja zostanie skierowana do tych składników majątkowych, a co za tym idzie Skarżącemu zostałaby wyrządzona znaczna szkoda, której odwrócenie byłoby niemożliwe. W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Na podstawie samego wniosku Sąd pierwszej instancji nie mógł stwierdzić, czy Skarżący faktycznie jest właścicielem nieruchomości, a tym bardziej stwierdzić, że wykonanie decyzji mogłoby wiązać się z powstaniem którejś z okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Załączone do zażalenia dokumenty nie mogą zmienić tej oceny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie nie ocenia na nowo argumentacji strony skarżącej, a jedynie bada, czy Sąd pierwszej instancji właściwie rozpoznał wniosek. W konsekwencji zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.