Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r., I SA/GL 964/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw R. J. (zwanego dalej: skarżącym) od zarządzenia z dnia 17 lutego 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. J. i R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie postępowania podatkowego.
2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził w dniu 17 lutego 2012 r. pozostawienie bez rozpoznania wniosku skarżącego R. J. z dnia 28 grudnia 2011 r. o przyznanie prawa pomocy. Wysłany do skarżącego odpis tego zarządzenia z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia od niego sprzeciwu pozostawiono w dniu 27 lutego 2012 r. w placówce pocztowej. Tego samego dnia w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 6 marca 2012 r., zaś w dniu 13 marca 2012 r. przesyłkę tę wydano adresatowi.
Sprzeciw skarżący zawarł w piśmie z dnia 17 marca 2012 r., które zostało oddane w polskim urzędzie pocztowym w dniu 20 marca 2012 r.
3. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji odwołując się do treści art. 259 § 1 zd. 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: p.p.s.a. – oraz art. 73 §1 i 4 p.p.s.a. wskazał, że przesyłkę zawierającą m. in. zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego pozostawiono w dniu 27 lutego 2012 r. w placówce pocztowej. Równocześnie w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 6 marca 2012 r., natomiast w dniu 13 marca 2012 r. przesyłkę tę wydano adresatowi. W ocenie sądu czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 12 marca 2012 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Sąd zatem uznał, że sprzeciw winien zostać wniesiony najpóźniej w dniu 19 marca 2012 r. Tymczasem nastąpiło to w dniu 20 marca 2012 r., a zatem po upływie terminu do dokonania tej czynności. Dlatego też sąd pierwszej instancji odrzucił sprzeciw skarżącego.
4. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego zmianę. W uzasadnieniu między innymi podniesiono, że skarżąca wraz z mężem są osobami schorowanymi. Zarzucono równie, że pkt 5 pouczenia był niezgodny z przepisami konstytucji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie podlega oddaleniu.
5. Jak wynika z treści art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
Za akt postępowania wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia referendarza sądowego z dnia 17 lutego 2012 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania była dwukrotnie awizowana – w dnu 27 lutego 2012 r. i w dniu 6 marca 2012 r. Przesyłka została odebrana przez męża skarżącej w dniu 13 marca 2012 r.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 73 § 1 p.ps.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Ponadto zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Nie ulega zatem wątpliwości, że już z samego brzmienia tych przepisów wynika, że doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego terminu, liczonego od dnia pierwszej nieudanej próby doręczenia, o której adresat dowiaduje się ze stosownego zawiadomienia (awizo - opatrzonego datą i podpisem doręczającego). Od daty na zawiadomieniu należy liczyć 14-dniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma. Domniemanie to polega na założeniu, że adresat przesyłki zapoznał się z jej treścią ostatniego dnia tego terminu, a zatem tą datą wiążą się również odpowiednie skutki procesowe, jak chociażby bieg terminu do złożenia odwołania.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym uznaje się, że odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia sutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie NSA z 16 listopada 2004 r., GZ 103/04, niepubl.).
- 6. Fakt zatem, że mąż skarżącej odebrał pismo z urzędu pocztowego już po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., który upływał w dniu 12 marca 2012 r., nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. Późniejszy odbiór pisma nie obala bowiem wynikającego z tego przepisu domniemania doręczenia. Oznacza to, że trafnie sąd pierwszej instancji przyjął, iż sprzeciw został wniesiony po terminie przewidzianym w art. 259 § 1 p.p.s.a. a tym samym wniesione zażalenie jest nietrafne.
- 7. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.