Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek T.L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 21 sierpnia 2014r. w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego za lata 2010r – 2013r.
Referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wypełnienie i odesłanie w terminie 7 dni wypełnionego urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji niewypełnienia powyższego wezwania Referendarz Sądowy zarządzeniem z dnia 24 września 2015 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Po wniesieniu sprzeciwu od ww. zarządzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2015r. również pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania.
Pismem, które zostało nadane w Urzędzie Pocztowym dnia 6 sierpnia 2015r. skarżący wniósł zażalenie na zarządzenie WSA w Krakowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. Mimo tego skarżący nie nadesłał wniosku na urzędowym formularzu.
W związku z powyższym przyjąć należy, w świetle art. 257 p.p.s.a., że zarządzenie Sądu pierwszej instancji o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, jest prawidłowe. Skarżący bowiem nie uczynił zadość ustawowemu obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nadto wskazać należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne złożenie takiego wniosku we właściwej formie będzie podstawą do jego rozpoznania.
Dlatego, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji