Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił E. i M. K. (dalej Skarżący) przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek ten złożony został po upływie przewidzianego ustawą terminu, a okoliczności przedstawione przez skarżącego nie uprawdopodobniły braku winy.
Powyższe postanowienie Skarżący zaskarżyli w całości i wnieśli o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że wyżej wymieniony wniosek w ich ocenie nie jest spóźniony, gdyż został złożony natychmiast, jak tylko ustała przeszkoda uniemożliwiająca Skarżącemu złożenie wniosku. Ponadto podnieśli argumenty mające na celu wykazanie, że uchybienie terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu było przez nich niezawinione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zagadnienie prawne odnoszące się do przywrócenia terminu zostało uregulowane w art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Wskazane przepisy ustawowe uzależniają przywrócenie terminu od uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy.
Zgodnie z przepisem art. 85 p.p.s.a. czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Możliwe jest jednak przywrócenie terminu do dokonania czynności, jeżeli strona nie zawiniła uchybieniu terminu. Zgodnie z przepisem art. 87 § 2 p.p.s.a. brak winy strony w uchybieniu terminu musi zostać uprawdopodobniony w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu. Wymóg ten oznacza, że strona, która nie dokonała w terminie czynności, zobowiązana jest do uprawdopodobnienia dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.
Sąd oceniając należytą staranność powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, tj. bada, czy strona była w stanie pokonać (usunąć) przeszkodę przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując zdrowiem lub życiem własnym bądź innych, lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe (por. Tarno J. P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wniosek Skarżących. Skarżący jako okoliczność usprawiedliwiającą niedokonanie czynności w terminie wskazał chorobę. Jednakże z załączonej do wniosku kserokopii karty pacjenta wynika, iż przebywał od 8 marca 2012 r. w szpitalu a przeszkoda uniemożliwiająca Skarżącemu zachowanie terminu ustała najpóźniej 23 lutego 2012 r., w tym bowiem dniu został uiszczony wpis od skargi, czyli wykonany został obowiązek dla którego wyznaczono uchybiony termin. W konsekwencji, skoro przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do uiszczenia wpisu od skargi ustała najpóźniej z dniem uiszczenia wpisu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie tego terminu upłynął już 1 marca 2012 r. Przedmiotowy wniosek został złożony dopiero 6 czerwca 2012 r. a zatem był spóźniony.
Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że przeszkoda uniemożliwiająca Skarżącemu złożenie wniosku o przywrócenie terminu, ustała z dniem 8 maja 2012 r., tj. z chwilą doręczenia postanowienie o odrzuceniu skargi, ocena wniosku nie ulegnie zmianie. W tym przypadku siedmiodniowy termin do złożenia wniosku upłynął 15 maja 2012 r., a Skarżący wskazał, iż ponownie hospitalizowany był dopiero 21 maja 2012 r. Z przedstawionej dokumentacji medycznej, ponadto wynika, że Skarżący przebywał jeszcze w szpitalu od 28 maja do 8 czerwca 2012 r. Mając na uwadze powyższe, również należy uznać, iż złożenie przedmiotowego wniosku w dniu 6 czerwca 2012 r. należy uznać za spóźnione.
Słusznie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w roli Skarżących w niniejszej sprawie występują małżonkowie, z których tylko jedno powołuje się na przeszkody uniemożliwiające wypełnienie wezwania do uiszczenia wpisu. Zatem, jeśli drugi z małżonków miał możliwość wypełnienia tego wezwania, nie można dowodzić, ze uchybienie terminu do wypełnienia obowiązku nastąpiło z przyczyn niezawinionych.
W świetle powyższych rozważań, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na poparcie zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.
Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.