Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia Z. K. jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1140/16, w którym uchylono postanowienie tego sądu z dnia 3 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu (punkt 1). W postanowieniu tym utrzymano również w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2016 r. (punkt 2).
W motywach orzeczenia sąd podał, że zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu jest oczywiście uzasadnione, gdyż operator pocztowy niewłaściwie obliczył terminy. To prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia z 3 kwietnia 2017 r. na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) i rozpoznania sprzeciwu skarżącego od postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, który nie został uwzględniony.
Skarżący wniósł od opisanego wyżej postanowienia zażalenie, w którym podtrzymał prośbę o przyznanie prawa pomocy. W piśmie z dnia 9 stycznia 2018 r. skarżący wyjaśnił, że jego zażalenie dotyczy punktu 1 postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Na wstępie należy wskazać, że choć z treści zażalenia wynika jednoznacznie, że dotyczy ono odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy, to w piśmie z dnia 9 stycznia 2018 r. (wystosowanym na skutek wezwania sądu) skarżący wskazał jednak, że jego intencją było zaskarżenie punktu 1 postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2017 r.
Odnosząc się do tak sformułowanego środka odwoławczego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Istotne przy tym jest to, że w sprawach, o których mowa wyżej, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.). Treść przywołanej regulacji przesądza o tym, że od postanowień wydanych w sprawach dotyczących prawa pomocy nie przysługują już środki odwoławcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji skarżącemu, jak słusznie pouczył go o tym sąd pierwszej instancji, nie przysługiwało zażalenie do NSA na postanowienie odmawiające mu przyznania prawa pomocy.
Nie jest natomiast zasadne zażalenie skarżącego dotyczące punktu 1 zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim postanowienie to było dla skarżącego korzystne, bowiem uwzględniało w całości jego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu jego sprzeciwu i umożliwiało rozpoznanie tego środka zaskarżenia. Po drugie, nawet jeśliby orzeczenie to było nieprawidłowe, to Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby go uchylić ze względu na wyrażony w art. 134 § 2 p.p.s.a. zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego (z wyjątkiem przypadków, w których ma miejsce naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.