Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 1729/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną G. Sp. z o.o. Sp. K. w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 grudnia 2014 r. odrzucającego skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 8 sierpnia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.
Postanowienie z 11 kwietnia 2016 r. Skarżąca zaskarżyła zażaleniem
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W toku wstępnego badania zażalenia Spółki, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że nie spełnia ono wszystkich wymogów formalnych.
Zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast w myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z kolei art. 177a P.p.s.a. stanowi, że jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Osoba, która sporządziła zażalenie, nie wykazała, że jest profesjonalnym pełnomocnikiem. Wobec tego koniecznym stało się zwrócenie zażalenia sądowi administracyjnemu pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków poprzez wezwanie Spółki do wykazania, że zażalenie zostało sporządzone przez osobę, o której mowa w art. 194 § 4 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.