Uzasadnienie
- 1. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2012 r., I SA/Lu 791/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną H. S. i B. S. (powoływanych dalej jako "Skarżący") od wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 lutego 2012 r., I SA/Lu 791/11, oddalającego skargę Skarżących na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 28 września 2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
- 2. Przebieg postępowania przed Sądem pierwszej instancji:
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, WSA w Lublinie podał, że ww. wyrokiem z dnia 29 lutego 2012 r. tenże Sąd oddalił skargę Skarżących na ww. decyzję Dyrektora IS. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony każdemu z małżonków w dniu 29 maja 2012 r., a w dniu 29 czerwca 2012 r. Skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) złożyli skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Lublinie.
- 3. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (Sądu pierwszej instancji):
Odrzucając skargę kasacyjną Skarżących, WSA w Lublinie stwierdził, że w myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z potwierdzenia odbioru przesyłki sądowej zawierającej odpis wyroku wraz z uzasadnieniem niespornie wynikało, że przesyłka ta została doręczona Skarżącym w dniu 29 maja 2012 r. (Skarżącemu w trybie art. 67 § 1 p.p.s.a., a Skarżącej w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a.) i od tej daty należało liczyć trzydziestodniowy termin do zaskarżenia wyroku, który upływał w tej sprawie z dniem 28 czerwca 2012 r. Mając powyższe na uwadze nie sposób było przyjąć, że składając skargę kasacyjną w dniu 29 czerwca 2012 r. Skarżący zachowali ustawowy termin do dokonania tej czynności. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nie został złożony do momentu wydania ww. postanowienie WSA w Lublinie.
- 4. Stanowisko Skarżących w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym:
Wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na ww. postanowienie WSA w Lublinie Skarżący (reprezentowani przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zażądali jego uchylenia. Uzasadniając zażalenie Skarżący stwierdzili, że w ich sprawie nastąpiła zmiana reprezentującego ich pełnomocnika. Z uwagi na przymus radcowsko-adwokacki Skarżący usiłowali skontaktować się (bezskutecznie) z poprzednim pełnomocnikiem w momencie otrzymana odpisu wyroku WSA w Lublinie wraz z uzasadnieniem. Większość czasu na sporządzenie skarg kasacyjnych poświęcili na próby przekazania sprawy do sporządzenia skargi poprzedniemu pełnomocnikowi i na tym skupili swoje wysiłki.
Ostatecznie po nieudanych próbach, na 4 dni przed upływem terminu do złożenia skarg kasacyjnych w sprawach I SA/Lu 791/11 i I SA/Lu 792/11 zlecili ich sporządzenie nowemu pełnomocnikowi. Poinformowali nowego pełnomocnika, że doręczenie wyroków wraz z uzasadnieniem w ww. sprawach nastąpiło 30 maja 2012 r., co "nie wynikało ani z niedbalstwa ani z zawinienia". Skarżący tkwili po prostu w błędzie, co do terminu doręczenia wyroku. Z uwagi na wielość przesyłek Skarżący był przekonany, że doręczenia z 30 maja 2012 r. dotyczyły odpisu wyroku w sprawie I SA/Lu 791/11 i w sprawie I SA/Lu 792/11, tymczasem wyrok I SA/Lu 791/11 z dnia 29 lutego 2012 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony każdemu z małżonków 29 maja 2012 r., a wyrok I SA/Lu 792/11 z dnia 29 lutego 2012 r. dzień później.
- 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 5.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie WSA w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną Skarżących, uwzględniając termin ustawowy przewidziany przez ustawodawcę dla wniesienia środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej w art. 177 § 1 p.p.s.a. i okoliczność wniesienia skargi kasacyjnej przez Skarżących po tymże terminie.
- 5.2. W myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwą okolicznością faktyczną sprawy jest to, że skarga kasacyjna Skarżących została wniesiona po terminie przewidzianym w art. 177 § 1 p.p.s.a. Zasadnie zatem realizując dyspozycję normy prawnej zawartej w art. 178 p.p.s.a. WSA w Lublinie ww. skargę kasacyjną odrzucił.
- 5.3. Podnoszone przez Skarżących w zażaleniu okoliczności nie przemawiają za niezgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji, lecz dążą do wykazania braku winy Skarżących we wniesieniu skargi kasacyjnej po terminie. Taka argumentacja jest adekwatna dla wniosku o przywrócenie terminu do wniesienie skargi kasacyjnej, gdyż w postępowaniu zainicjowanym takim wnioskiem znaczenia ma w świetle art. 86 § 1 p.p.s.a. brak winy Skarżących w niedotrzymaniu ustawowego terminu z art. 177 § 1 p.p.s.a. W momencie wydania zaskarżonego postanowienia WSA w Lublinie taki wniosek nie został złożony. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 lipca 2012 r. Skarżący wnieśli o przywrócenie terminu powołując argumentację analogiczną do tej zawartej w zażaleniu (por. k. 116 akt WSA w Lublinie). W rozpoznawanej sprawie bezzasadnie Skarżący podważają zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia WSA w Lublinie. Skarga kasacyjna została wniesiona po terminie, a więc prawidłowo została odrzucona (art. 178 p.p.s.a.). Skarżącym pozostaje oczekiwać na rozpoznanie przez WSA w Lublinie ww. wniosku i przywrócenie terminu do wniesienie skargi kasacyjnej. Ta kwestia pozostaje poza granicami postępowania zainicjowanego przed NSA na skutek zażalenia Skarżących.
- 5.4. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. jak w sentencji.