Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 342/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie B. R. (dalej jako - "Skarżąca") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Po 342/12, odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Skarżącej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 19 grudnia 2011 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego postanowienia stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż postanowieniem z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Po 342/12, WSA w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Skarżącej od postanowienia tego Sądu z dnia 17 kwietnia 2012 r. o odrzuceniu skargi. Orzeczenie to zostało doręczone Skarżącej w dniu 19 czerwca 2012 r. wraz z pouczeniem co do formy oraz trybu jego zaskarżenia, w tym o tzw. przymusie adwokacko-radcowskim. Skarżąca wniosła sporządzone osobiście zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 30 maja 2012 r.
Sąd pierwszej instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie przytoczył treść art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", i wskazał, że o obowiązku sporządzenia zażalenia przez adwokata lub radcę prawnego Skarżąca została pouczona przy doręczeniu odpisu postanowienia odrzucającego skargę kasacyjną, jednakże mimo tego wniosła zażalenie sporządzone osobiście.
W zażaleniu na postanowienie z dnia 11 lipca 2012 r. Skarżąca wskazała na dotychczasowy tok postępowania podkreślając, że jest ono na etapie inicjującym, więc nie mogło zostać zakończone.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 194 § 4 P.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
Tak więc, w takiej sytuacji obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Wymóg ten ma na celu zapewnienie zażaleniu odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, gdyż temu środkowi odwoławczemu, jak i skardze kasacyjnej stawia się wysokie wymagania formalne, których niezachowanie grozi odrzuceniem pisma bez merytorycznego rozpoznania. W myśl art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.
W niniejszej sprawie odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uzasadnieniem doręczono Skarżącej wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. W szczególności, pouczono w punkcie 5, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, zaś w sprawach obowiązków podatkowych może być sporządzone przez doradcę podatkowego. Jest to wymóg bezwzględny, którego niedochowanie powoduje identyczne skutki prawne jak w przypadku skargi kasacyjnej sporządzonej przez osobę niebędącą profesjonalnym pełnomocnikiem. Z pisma tego jednoznacznie więc wynika, iż zażalenie powinno zostać sporządzone przez pełnomocnika profesjonalnego.
Zatem stwierdzić należy, że mimo prawidłowego pouczenia strony o obowiązującym przymusie adwokacko-radcowskim, Skarżąca samodzielnie sporządziła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Nadto sporządzenie zażalenia przez osobę, niebędącą jednocześnie adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, oznacza, że nie został spełniony obowiązek ustawowy z art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. Skarżąca nie miała wymaganej ustawowo tzw. zdolności postulacyjnej do sporządzenia przedmiotowego zażalenia. Zasadne było zatem odrzucenie zażalenia przez Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.