Uzasadnienie
1. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1678/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Syndyka masy upadłości "S." sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 18 marca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi, zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął bieg w dniu 21 czerwca 2016 r. Termin ten upłynął w dniu 27 czerwca 2016 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów, określonymi w art. 83 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Kolejno Sąd podał, że skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie, wskazanych braków formalnych skargi, nadsyłając dokumenty o które był wzywany dopiero w dniu 29 czerwca 2016 r. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlegała zatem odrzuceniu.
Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że złożony w dniu 24 czerwca 2016 r. wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wynikający z art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie jest możliwe jego przedłużenie, czy skrócenie. Zdaniem Sądu wniosek skarżącego z dnia 24 czerwca 2016 r. nie mógł zatem zostać uwzględniony.
2. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu strona wskazała, że w siedmiodniowym terminie wyznaczonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie było możliwe uzyskanie odpisu prawomocnego postanowienia z dnia 16 maja 2012 r. w przedmiocie zmiany sposobu prowadzenia postępowania upadłościowego spółki z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidacje majątku. Dalej strona argumentowała, że zaraz po uzyskaniu odpisu postanowienia, wysłała je do Sądu.
3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy wskazać, że art. 57 § 1 p.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia. Jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. W sytuacji, gdy skarżącym jest jednostka organizacyjna skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich jednostek, na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie odpowiednim dokumentem. Uchybienie skargi w postaci braku takiego dokumentu, stanowi brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie złożona do Sądu pierwszej instancji skarga nie zawierała stosownych dokumentów, z których wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Słusznie zatem Przewodniczący Wydziału wystosował wezwanie do usunięcia braku skargi poprzez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentacji spółki w dacie wniesienia skargi. Wezwanie do usunięcia opisanego braku formalnego skargi doręczono stronie 20 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do jego uzupełnienia upływał zatem 27 czerwca 2016 r. Strona pouczona o sposobie i terminie usunięcia braku oraz rygorze wezwania nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakreślonym terminie.
Ponadto prawidłowo Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że złożony w dniu 24 czerwca 2016 r. wniosek skarżącego o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wynikający z art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków formalnych skargi, jest terminem ustawowym. Oznacza to, że nie jest możliwe jego przedłużenie, czy skrócenie. Trafnie zatem podniósł Sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżącego z dnia 24 czerwca 2016 r. nie mógł zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie oddalił.