Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt. III SA/Wa 1113/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 10 marca 2022 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2019 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 maja 2022 r. wezwano Stronę do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę 300 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponieważ w zakreślonym terminie Skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania, nie uiściła brakującej części wpisu sądowego od skargi, to skargę, w ocenie Sądu, należało odrzucić na podstawie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.").
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie art. 58 § 1 punkt 3 P.p.s.a., polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy terminowi na uzupełnienie braków formalnych uchybiono z przyczyn niezawinionych przez pełnomocnika, co pełnomocnik wykazał we wniosku o przywrócenie terminu złożonym w terminie ustawowym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przystępując do oceny podniesionego zarzutu należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuzupełnienie wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w zakreślonym przez Sąd pierwszej instancji terminie.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 maja 2022 r., wzywające do uzupełnienia wpisu od skargi w zakreślonym terminie i zawierające prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do niego, doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 23 maja 2022 r. (k. 28 akt). Z potwierdzenia rejestru opłat sądowych WSA w Warszawie wynika, że wpis został uzupełniony w dniu 2 czerwca 2022 r. W związku z powyższym słusznie Sąd pierwszej instancji ocenił, że uiszczenie uzupełnionego wpisu nastąpiło po upływie wskazanego w zarządzeniu terminu (wskazana okoliczność też jest bezsporna). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w zażaleniu, to wskazać należy, że odnosi się ona do kwestii braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. Przesłanki oceny uchybienia terminu do dokonania czynności z art. 86 P.p.s.a. nie są tożsame z przesłankami odnoszącymi się do odrzucenia skargi z art. 220 § 3 P.p.s.a., w związku z czym nie mogą stanowić skutecznej podstawy kwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżąca w zażaleniu nie podważała prawidłowości doręczenia zarządzenia wzywającego do uzupełnienia brakującego wpisu, nie zakwestionowała też poprawności wezwania pod względem formalnym. Skutek w postaci odrzucenia skargi nie jest zależny od tego, czy strona nie wykonała w terminie wezwania z przyczyn od niej niezależnych, czy zawinionych. Norma zawarta w art. 220 § 3 P.p.s.a. nie daje sądowi prawa do uznaniowego określenia skutków zaniechania strony, jednoznacznie nakazuje odrzucenie skargi.
Tym samym, skoro nie budzi wątpliwości, że Skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wpisu i pouczona o skutkach niedochowania terminu, niewykonanie wezwania w terminie 7-dniowym prawidłowo spowodowało odrzucenie jej skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.
Należy także zauważyć, że pełnomocnik spółki błędnie przywołał w zażaleniu podstawę odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji. WSA w Warszawie orzekał na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., będącego podstawą odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu. Nie stosował i w konsekwencji nie mógł też naruszyć wskazanego w zażaleniu art. 58 § 1 punkt 3 P.p.s.a., który nakłada na sąd obowiązek odrzucenia skargi gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.