Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie B. sp. j. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 października 2017 r. sygn. akt I SA/Op 348/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. sp. j. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 stycznia 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie powołanego wyżej przepisu w zw. z art. 193 P.p.s.a., stwierdził, że uzasadnienie postanowienia tego sądu z dnia 1 marca 2018 r., sygn. akt II FZ 784/17, zawiera oczywiste omyłki, w związku z czym zaistniała konieczność sprostowania wskazanego orzeczenia.
W uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia NSA błędnie określono pismo odrzucone przez WSA w Opolu, mylnie podając "skarga kasacyjna" zamiast "skarga". Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że wskazany błąd miał charakter oczywistej omyłki, bowiem użyte określenie "skarga kasacyjna" nie koresponduje z treścią sentencji postanowienia, ani prawidłowym opisem stanu faktycznego sprawy, przedstawionym w pierwszej części uzasadnienia. Błędne określenie odrzuconego przez WSA w Opolu pisma jako "skargi kasacyjnej" skutkowało wadliwym powołaniem przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonego aktu. Nie może budzić wątpliwości, że oddalając zażalenie na podstawienie sądu administracyjnego pierwszej instancji, NSA dokonał kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przez pryzmat przepisów P.p.s.a. o odrzuceniu skargi, a nie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, co znajduje potwierdzenie w sentencji omawianego postanowienia. Ponadto NSA błędnie określił w rozważaniach prawnych zawartych w uzasadnieniu postanowienia brak formalny pisma, do którego usunięcia została wezwana skarżąca spółka.
Analiza akt rozpoznawanej sprawy, w szczególności zaś porównanie sentencji postanowienia NSA z dnia 1 marca 2018 r. oraz przedstawionego w uzasadnieniu tego orzeczenia stanu faktycznego sprawy (zaistniałych okoliczności procesowych) z uzasadnieniem prawnym postanowienia, nie pozostawia wątpliwości, że wszystkie wskazane powyżej błędy mają charakter oczywistej omyłki, która zaistniała w toku komputerowej obróbki tekstu ręcznie napisanego projektu uzasadnienia. Podkreślić należy, że zastosowanie instytucji sprostowania uzasadnienia orzeczenia w niniejszej sprawie podyktowane jest koniecznością urzeczywistnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymogów wynikających z obowiązującej w tym postępowaniu zasady przekonywania (por. art. 141 § 4 w zw. z art. 193 P.p.s.a.) oraz z wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przezeń prawa. Zaznaczyć przy tym należy, że NSA w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że instytucja sprostowania orzeczenia nie może prowadzić do merytorycznej zmiany samego rozstrzygnięcia.
Sprostowanie uzasadnienia orzeczenia w niniejszej sprawie nie stoi w sprzeczności z powyższym stanowiskiem, bowiem meritum wydanego przez NSA postanowienia zawarte jest w jego sentencji, a sprostowanie części uzasadnienia postanowienia nie prowadzi w jakimkolwiek stopniu do zmiany rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny – mając na względzie konieczność zapewnienia koherencji i integralności całego postanowienia – orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.