Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3600/06, odrzucił skargę kasacyjną spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "P" od wyroku tego Sądu z dnia 20 kwietnia 2007 roku w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 3600/06. W orzeczeniu tym oddalono skargę spółki na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 lipca 2006 roku w przedmiocie skargi na czynności organu egzekucyjnego. Sąd w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 2008 roku zwrócił również stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. W motywach postanowienia Sąd wskazał, iż termin do wniesienia skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie upłynął w dniu 30 listopada 2007 roku. Dzień ten był również ostatnim dniem, w którym należało uiścić wpis stały od tego pisma. W dalszej kolejności Sąd argumentował, że o ile skarga kasacyjna od wyroku z dnia 20 kwietnia 2007 roku została sporządzona, stosownie do wymogów zawartych w art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej jako u.p.p.s.a., przez pełnomocnika wykonującego zawód adwokata oraz wniesiona również w ustawowym terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu wyroku (art. 177 § 1 u.p.p.s.a.), to jednak wpis stały od tego pisma został uiszczony z uchybieniem terminu.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zastosował art. 221 u.p.p.s.a. oraz postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej, z uwagi na nieuiszczenie wpisu stałego od skargi kasacyjnej wniesionej przez adwokata w ustawowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca spółka zaskarżyła to rozstrzygnięcie w całości zarzucając mu naruszenie art. 173 § 2 i art. 221 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. Do uchybienia tego dojść miało w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd, że skarga kasacyjna została wniesiona przez adwokata i jako nieopłacona w terminie podlegała odrzuceniu. Drugi zarzut zażalenia dotyczył naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 w związku z art. 166 i art. 197 § 2 u.p.p.s.a. w wyniku wskazania błędnej podstawy prawnej postanowienia. Wskazując na te zarzuty skarżąca spółka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
W uzasadnieniu zażalenia argumentowano, iż skarga kasacyjna w imieniu spółki sporządzona została przez profesjonalnego pełnomocnika wykonującego zawód adwokata, stosownie do wymogów zawartych w art. 175 § 1 u.p.p.s.a. Natomiast pismo to do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego wniosła bezpośrednio spółka. W ocenie skarżącej przepis art. 221 u.p.p.s.a., na który powołał się Sąd w zaskarżonym postanowieniu, nie miał zatem zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy wyłącznie sytuacji, w których pismo podlegające opłacie stałej zostało wniesione przez adwokata lub radcę prawnego. Nadto spółka zarzuciła Sądowi niewłaściwą podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, poprzez wskazanie art. 178 w zw. z art. 221 u.p.p.s.a., co skutkować miało uchybieniem art. 141 § 4 w zw. z art. 166 u.p.p.s.a.
Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy, a zatem zaskarżone postanowienie należało uchylić. Słusznie bowiem autor zażalenia podniósł, iż zastosowany w zaskarżonym postanowieniu przez Sąd pierwszej instancji przepis art. 221 u.p.p.s.a. dotyczy sytuacji, kiedy nie opłacono należycie skargi kasacyjnej podlegającej opłacie stałej, wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego. W takim wypadku, skarga kasacyjna podlega odrzuceniu bez wzywania do uiszczenia opłaty. Tymczasem analiza akt rozpoznawanej sprawy prowadzi do wniosku, że o ile skargę kasacyjną, podlegającą bez żadnych wątpliwości obowiązkowi uiszczenia wpisu stałego, w imieniu skarżącej spółki sporządził pełnomocnik wykonujący zawód adwokata, to pismo to do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc z zachowaniem trybu o którym mowa w art. 177 § 1 u.p.p.s.a., wniosła bezpośrednio skarżąca spółka.
Świadczy o tym pieczęć spółki, jako nadawcy przesyłki zawierającej skargę kasacyjną (karta 114). Należy także zaznaczyć, że choć z treści pełnomocnictwa załączonego do skargi kasacyjnej (kart. 113) wynika, że wymieniony w nim pełnomocnik był uprawniony do sporządzenia oraz wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu spółki, to jednak nie wyłączało to uprawnienia skarżącej do samodzielnego wniesienia tego pisma do sądu (art. 173 § 2 u.p.p.s.a.). W tej sytuacji, Sąd stwierdzając, że skarga kasacyjna spółki od wyroku z dnia 20 kwietnia 2007 roku nie została należycie opłacona w wyniku nieuiszczenia wpisu stałego, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, nie był uprawniony do zastosowania norm art. 221 u.p.p.s.a. i odrzucenia skargi kasacyjnej bez wezwania spółki do jej opłacenia.
Odnosząc się zaś do drugiego ze wskazanych w zażaleniu zarzutów, należy stwierdzić, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Sąd bowiem, wbrew twierdzeniu autora zażalenia, wskazał podstawę prawną zaskarżonego postanowienia, czym nie naruszył art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 166 tej ustawy.
Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 u.p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 tej ustawy orzekł jak w sentencji. Wniosek strony skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie. Stosownie do art. 209 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 cytowanej ustawy. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym Sąd nie miał natomiast na celu wydania orzeczenia odnoszącego się do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi ani skargi kasacyjnej i z tych też względów Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.