Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1529/13, mocą którego oddalono wniosek H. K. (dalej: skarżąca, strona) o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że w złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, poza mieszkaniem o powierzchni 45 m2 oraz używanym samochodem osobowym nie posiada innego majątku, utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.300 zł brutto miesięcznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uznał wniosku za zasadny. Wskazał, że pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. zobowiązano skarżącą do dostarczenia wyszczególnionych w wezwaniu dokumentów źródłowych mających zobrazować rzeczywistą sytuację finansową i majątkową wnioskodawczyni. Wezwanie skutecznie doręczono skarżącej w dniu 16 czerwca 2015 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wnioskodawczyni nie przedłożyła żadnego dokumentu. Zdaniem Sądu mając na uwadze to, że wnioskodawczyni uchybiła obowiązkowi złożenia kompletnej dokumentacji, nie można przyjąć, iż dokonała ona wszelkich starań, by w sposób zupełny zobrazować swoją sytuację finansową, a w konsekwencji wykazać zasadność złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W ocenie Sądu postępowanie wnioskodawczyni polegające na uchyleniu się od przedłożenia dokumentów skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jej rzeczywistej sytuacji finansowej. W związku z powyższym, z uwagi na istniejące braki w dokumentacji, Sąd uznał, że skarżąca nie wykazała, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca stwierdziła, że wykazała przesłanki przyznania jej prawa pomocy. Załączyła też sentencję postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2087/15, w którym przyznano jej prawo pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Na wstępie podkreślenia wymaga, że obecnie rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy jest czwartym, który skarżąca złożyła w tej sprawie. Wszystkie poprzednie wnioski zostały oddalone z tej samej przyczyny – skarżąca mimo wezwania nie przedłożyła żadnych dokumentów ani dodatkowych informacji dotyczących jej sytuacji materialnej, do których przedstawienia została wezwana. W takich okolicznościach sprawy nie może budzić wątpliwości, że skarżąca celowo unika rzetelnego zobrazowania swojej sytuacji materialnej, a więc uniemożliwia tym samym sądowi merytoryczną ocenę jej wniosku. Nie może zmienić tej oceny fakt, że w innym postępowaniu, toczącym się przed innym sądem, przyznano skarżącej prawo pomocy. Postępowanie w tej sprawie jest bowiem odrębne i to w nim skarżąca zobowiązana jest wykazać, że spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy.
Sąd pierwszej instancji, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach dotyczących poszczególnych wniosków o przyznanie prawa pomocy w tej sprawie wyjaśniły skarżącej zarówno zasady przyznawania prawa pomocy wynikające z art. 246 w zw. z art. 199 p.p.s.a., jak i opisały obowiązek uzupełnienia przez skarżącą wniosku o żądane na podstawie art. 255 p.p.s.a. informacje. Na tym etapie postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc powtarzanie tych wywodów – nadal aktualnych – za zbędne.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.