Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 221/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił sprzeciw A. S. (zwanej dalej "Skarżącą") od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2017 r.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo pisemnego wezwania do podpisania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 9 czerwca 2017 r., Skarżąca w zakreślonym terminie nie uzupełniła powyższego braku formalnego. Wezwanie zostało doręczone Skarżącej w dniu 11 sierpnia 2017 r. i zawierało wskazanie terminu siedmiu dni na podpisanie sprzeciwu oraz pouczenie o rygorze odrzucenia sprzeciwu w przypadku niezastosowania się do treści wezwania.
Skarżąca wniosła zażalenie (nazwane przez Skarżącą sprzeciwem) na powyższe postanowienie wskazując, że powyższe rozstrzygnięcie jest krzywdzące i rażąco niesprawiedliwe. Stwierdziła, że w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu złożyła podpisany sprzeciw wraz z odpisem sprzeciwu, a to pracownicy Sądu zgubili ten dokument.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej: "P.p.s.a."), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Regulacja ta dotyczy również sprzeciwu, który po myśli art. 45 P.p.s.a. jest pismem procesowym. Zgodnie zaś z treścią art. 259 § 2 P.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W sprawie wspomniany sprzeciw nie został podpisany. W związku z tym Sąd I instancji prawidłowo wezwał Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego, jakim był dotknięty poprzez jego podpisanie, określając termin oraz rygor niewykonania tego wezwania. Nieuzupełnienie braku formalnego sprzeciwu uniemożliwiało nadanie mu właściwego biegu. W związku z powyższym należy uznać, że spełniona została przesłanka obligująca Sąd I instancji do odrzucenia sprzeciwu, określona w art. 259 § 2 P.p.s.a.
Na marginesie należy dodać, że również zażalenie na postanowienie z dnia 7 września 2017 r. nie zostało podpisane przez Skarżącą i Skarżąca była zarządzeniem z dnia 11 października 2017 r. wzywana do jego podpisania, który to brak uzupełniła.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w związku z czym zażalenie na to postanowienie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 2 P.p.s.a. [pic]