Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 maja 2008 r.
W dniu 22 września 2008 r. skarżący wniósł o doręczenie mu wyroku wraz z uzasadnieniem.
Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 24 września 2008 r. wezwano go do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, doręczony stronie na jej wniosek. Zarządzenie to doręczono stronie skarżącej w dniu 29 września 2008 r. 6 października 2008 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie go z tej opłaty. Następnie, uzupełniając braki wniosku poprzez złożenie go na formularzu, rozszerzył go o żądanie ustanowienia dla niego pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 24 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przyznał stronie prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, w pozostałym zakresie wniosek oddalił. Postanowienie to doręczono stronie skarżącej 3 listopada 2008 r.
Pismem z dnia 20 listopada 2008 r. Dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w O. poinformował Sąd, że skarżący nie udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu radcy prawnemu i ten nie może sporządzić skargi kasacyjnej.
Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2008 r. przewodniczący wezwał stronę skarżącą do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia tej należności. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153,poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Zarządzenie to doręczono stronie 26 listopada 2008 r.
W dniu 1 grudnia 2008 r. skarżący złożył zażalenie, wskazując że jest bezrobotnym z prawem do zasiłku o wysokości wskazanej Sądowi. Sąd nie dał wiary jego oświadczeniu, a tym samym kwestionował prawo do przyznania mu zasiłku. Prosił o ściągnięcie tej kwoty z zasiłku, wysyłanego na pocztę główną, gdyż jego konto jest puste. Na żądanie Sądu wyjaśnił, iż zażalenie dotyczy zwolnienia od kosztów i przyznania radcy prawnego. W ostatnim zdaniu strona powołała się, iż wniosek o zwolnienie napisała zgodnie z pouczeniem, jakie otrzymała w wezwaniu z 21 listopada 2008 r.
Postanowieniem z dnia 5 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie, w uzasadnieniu podając, że pismo skarżącego zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 24 października 2008 r.
Pismem złożonym w dniu 14 stycznia 2009 r. strona skarżąca stwierdziła, że nie odwoływała się od postanowienia z dnia 24 listopada 2008 r., a od wezwania do zapłaty z dnia 21 listopada 2008 r., zgodnie z załączonym pouczeniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą, wyrażoną w art. 199 p.p.s.a. strony postępowania sądowoadministracyjnego ponoszą koszty związane z ich udziałem w postępowaniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisem takim jest m.in. art. 239 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tej pomocy.
Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna (art. 212 § 1 p.p.s.a.). Za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego wskutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia pobiera się opłatę kancelaryjną. Opłatę tę pobiera się przy zgłoszeniu wniosku w sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie zostanie uiszczona, przewodniczący zarządza jej ściągnięcie (art. 234 § 1 i § 2 p.p.s.a.). Opłata wynosi 100 zł (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych- Dz.U. Nr 221, poz. 2192).
Strona złożyła wniosek o sporządzenie i doręczenie jej odpisu wyroku z uzasadnieniem. Prawomocnym (od 11 listopada 2008 r.) postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłaty kancelaryjnej. Strona obowiązana zatem była do ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym zasadnie- zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a.- wezwano ją ponownie do uiszczenia tej opłaty pod rygorem jej ściągnięcia.
Podniesione w zażaleniu argumenty dotyczące sytuacji materialnej skarżącego nie mogą mieć znaczenia w postępowaniu zażaleniowym dotyczącym opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Przedmiotem badania nie jest bowiem prawidłowość odmowy uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy(w tym zakresie strona nie wniosła zażalenia w przepisanym prawem terminie), a zasadność wezwania strony do wniesienia opłaty kancelaryjnej (a więc stwierdzenie, czy żądanie strony dotyczyło wydania odpisu podlegającego tej opłacie, czy jej wysokość została oznaczona prawidłowo i czy strona miała obowiązek ponoszenia tych kosztów).
Z tych względów na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.