Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2113/10, mocą którego oddalono wniosek H. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W motywach orzeczenia Sąd podał, że skarga Strony na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego została odrzucona z uwagi na wniesienie jej po terminie. We wniosku o przywrócenie terminu Skarżący podał, że opóźnienie w wysłaniu skargi nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Wyjaśnił, że od wielu lat leczy się w związku z problemami z krążeniem i innymi chorobami związanymi z wiekiem (prostata, polipy jelita grubego). Ponadto w związku z wysokimi temperaturami w czerwcu i lipcu 2010 r. nie funkcjonował normalnie, leżał w łóżku. Skarżący wskazał, że jest osobą samotną, mieszka na wsi i tylko pomoc sąsiadów ratowała mu życie. Podkreślił, że jest kombatantem.
Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku Strony. Wskazał na treść art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. – i uznał, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Sąd uznał, że nie każda długotrwała choroba powoduje niemożność nadania korespondencji. Zdaniem Sądu, w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu zabrakło wskazania okresu, w jakim Skarżący chorował, czy był hospitalizowany oraz informacji pozwalających na ustalenie, czy Skarżący nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich, skoro korzystał z pomocy sąsiadów. Samo natomiast stwierdzenie, że Skarżący długotrwale chorował, nie dowodzi, że nastąpiła przeszkoda nie do przezwyciężenia. Tym bardziej, że art. 87 § 2 P.p.s.a. nakazuje uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy, a nie samo ich wskazanie.
W zażaleniu od powyższego postanowienia Skarżący stwierdził, że Sąd nie wykazał się zrozumieniem dla jego sytuacji – schorowanego, osiemdziesięciopięcioletniego kombatanta. Podkreślił, że starsza kobieta, która robiła mu zakupy, jedynie pomogła mu przetrwać upały i uratowała mu w ten sposób życie. W czasie upałów Skarżący walczył o przetrwanie i nie mógł zajmować się sprawami sądowymi. Wskazał też na art. 19 Konstytucji, stanowiący o opiece Państwa nad kombatantami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił szczególnej sytuacji Skarżącego, która – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – uzasadniała przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Należy zauważyć, że stan faktyczny będący podstawą wniosku o przywrócenie terminu, a także treść takiego wniosku, muszą być każdorazowo oceniane indywidualnie. Nie można stosować uogólnień, np. co do tego czy długotrwała choroba może, czy też nie może, być podstawą do przywrócenia terminu. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z osobą starszą, schorowaną i samotną, mieszkającą na wsi. W okresie, w którym upłynął termin do wniesienia skargi, panowały wysokie temperatury, a w środkach masowego przekazu namawiano osoby starsze do pozostania w domu.
Skarżący jako osoba chora na serce w szczególności zaliczał się do osób, które do apeli takich winny były się zastosować. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są adekwatne do sytuacji Strony oczekiwania Sądu pierwszej instancji co do treści wniosku o przywrócenie terminu, a w konsekwencji uczynienie tejże treści za jedną z podstaw oddalenia wniosku. Należy stwierdzić, że wniosek został, w ocenie tutejszego Sądu, sporządzony przez Stronę z należytą starannością, taką, jakiej można od osoby znajdującej się w powyższej sytuacji wymagać. Skarżący potocznym językiem opisał, co uniemożliwiło mu złożenie skargi w terminie i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jego argumentacja jest przekonująca.
Nadmienić należy, że choć uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji zawiera trzy strony, jedynie w 9 linijkach odniósł się on do stanu faktycznego opisanego przez Stronę.
Powyższe powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 197 § 2 w zw. z art. 188 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić Skarżącemu termin do wniesienia skargi.