Uzasadnienie
Przedmiotem zażalenia H. Z. jest zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 503/14, mocą którego na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - zwanego dalej "rozporządzeniem" - ustalono wpis od skargi w kwocie 200 zł. Przedmiotem postępowania przed Sądem pierwszej instancji jest przy tym skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 14 marca 2014 r., w którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia 3 stycznia 2014 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej w S. z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
Skarżący w zażaleniu stwierdził, że w jego ocenie wpis od skargi w niniejszej sprawie winien zostać ustalony na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia na kwotę 100 zł, gdyż powołany przez Sąd przepis dotyczy jedynie postanowień i decyzji rozstrzygających sprawę co do istoty. Na tej podstawie wniósł o zmianę zarządzenia przez ustalenie wpisu na 100 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo przyjął, że w sprawie należny jest wpis w kwocie 200 zł. Przytoczyć należy, że § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stanowi, iż wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 5 tego rozporządzenia wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł.
Konfrontując ze sobą te dwa przepisy należy dojść do wniosku, że § 2 ust. 5 rozporządzenia dotyczy wszelkich postanowień i decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest to akt rozstrzygający sprawę co do istoty, czy też nie. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić zakres treściowy tego przepisu w sposób, który wskazał skarżący, uczyniłby to wprost. Skoro ustawodawca wskazał, że przepis ten dotyczy także postanowień, brak podstaw by zawężać ich katalog do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. zażalenie jako bezzasadne oddalił.